2

------------------------------------------------------------------

Wrócić? Zostać? Żyć? Kochać? Nienawidzić? Wybaczyć? Śmiać się? Być? Odpowie mi ktoś na te pytania? Nie. Ale dlaczego? Przecież mogę tego wymagać prawda? Mam takie prawo. Tylko niech znajdzie się jedna pieprzona osoba która odpowie mi na te pytania, a ja będę ją wielbić do końca życia. Albo niech odpowie mi tylko na jedno pytanie. 

Harry.

Nie wróciła na noc. Nie wiem gdzie jest. Nie odbiera telefonu. Boję się. Kurwa boję się, że zrobiła coś głupiego. Chociaż właściwie to ja robię teraz coś głupiego. A co? Mianowicie myszkuję w jej pokoju mając nadzieję, że znajdę coś co będzie pretekstem do rozmowy z nią. Byle coś. Nawet jeżeli znalazłbym narkotyki to bym się cieszył jak głupi bo musiałaby ze mną porozmawiać. 

Zdenerwowany wyłączyłem telefon mając dość odrzucania połączeń od Taylor. Może to głupie i wredne z mojej strony ale miałem jej dość i chciałem aby wreszcie zdała sobie sprawę, że się nią bawię. Powinna mnie zostawić i oczernić w telewizji. Dlaczego jeszcze tego nie zrobiła? Sam nie wiem. 

Prawie krzyknąłem z ulgi gdy zobaczyłem zgniecioną kartkę leżącą pod półką z bluzkami. Wyciągnąłem ją i rozprostowałem. To na pewno jej pismo.

Kiedy zamykam oczy, myślę tylko czy kroczysz,

ku mojej spragnionej postaci, głodnej twojej bliskości,

czułość serca twojego pragnę tylko jednego,

byś zabrał mnie z tego świata, byś spełnił rolę kata,

mordując moje smutki i bezsilności skutki, by moja dusza poczuła,

spokój wielki i siłę,

bym zapomniała, że prószy wciąż w sercu moim tęsknota,

za tym co już stracone, a nadal sercem mota,

niech już w samotności nie wraca ta myśl która codziennie mnie zatraca.

Ze zdenerwowaniem zacząłem szukać innych kartek które mogły być zapisane. Jeżeli ona to napisała.... Skąd ona w ogóle zna takie słowa? Nigdy nie posądziłbym Harriet o takie coś. 

- Górna półka niebieska teczka.- Na czyjś głos dobiegający do mnie podskoczyłem wystraszony i uderzyłem głową w półkę. Wyprostowałem się i zobaczyłem Harriet patrzącą na mnie obojętnym wzrokiem.

- Harriet ja.... Po prostu się martwiłem i....- Zaczęłam się tłumaczyć ale zdałem sobie sprawę, że to i tak nic mi nie da.

- I postanowiłeś pogrzebać w moich rzeczach? A zresztą co mnie to obchodzi. Bierz co chcesz tylko wynocha.- Zamknęła się w łazience, a ja stałem osłupiały. Po pierwsze: odezwała się do mnie. Po drugie: nie nawrzeszczała na mnie. CUD! Gdy usłyszałem jak odkręca wodę otrzeźwiałem i spojrzałem na górną półkę. Odszukałem niebieską teczkę którą od razu zabrałem i wyszedłem z jej pokoju nie chcąc się bardziej narażać. Może była pijana? Albo miała kaca i nie chciała krzyczeć żeby ją bardziej głowa nie bolała. Zresztą co mnie to obchodzi? Mam to czego chciałem więc powinienem się cieszyć i jak najszybciej oddać teczkę. 

Rozsiadłem się wygodnie na swoim łóżku i otworzyłem teczkę wyciągając z niej wszystkie rzeczy. Było tam kilka kopert których nie chciałem otwierać. Mam jej pozwolenie na przeczytanie tych jej kilku wierszyków ale nie na otwieranie kopert. Tym razem kartki były proste i zapisane starannym pismem bez żadnych skreśleń. Wszystko idealne jakby tylko to przepisywała a nie układała na świeżo. Zresztą może tak było. 

Zamknięta za wrotami swojej samotności, szukająca ucieczki przez bramy słabości.

Myślę, że śmierć może mnie wyzwoli, choć strach mówi mi, że zniewoli.

Pragnę by ktoś odpiął mi łańcuchy, bym mogła zaznać na chwilę otuchy.

Gdy życie staję się torturą. 

Gdy myśli błądzą bez ogłady.

Gdy serce cierpi w koronie z cierni.

Gdy pragniesz by już nastał koniec.

Nadchodzi chwila bez żalu, smutku.
Poprzedzająca fakt ciała buntu.

Odłożyłem kartki jak najdalej od siebie. Kiedy ona to napisała? O czym myślała dobierając słowa? Dobrze wiesz o czym kretynie. Może i wiem ale boję się do tego przyznać. Boję się przyznać, że to może być moja wina. Że te słowa przepełnione negatywnymi odczuciami są skierowane do mnie.

Harriet.

(♥)

Siedząc w jego pokoju doszedł do mnie pewien fakt. A mianowicie, że żyję nadzieją. Ale dlaczego? Przecież zawsze powtarzałam, że nadzieja to tylko wymysł jakiegoś chorego człowieka który chciał zabłysnąć w świecie. A może ja zawsze żyłam nadzieją tylko dopiero teraz sobie to uświadomiłam? Albo po prostu tylko ona jeszcze mnie tutaj trzyma. Za każdym otwieraniem tych drzwi w środku czuję niepokój i zainteresowanie. Może akurat tym razem tutaj będzie? Może wszedł przez okno i chciał nas nastraszyć?

- Wiedziałem, że tu będziesz.- Podniosłam wzrok i zobaczyłam smutną twarz Zayn'a. On też to przeżywał. Chyba jeszcze bardziej niż my wszyscy. Nie potrafił żyć bez tego wiecznie roześmianego i głodnego blondyna. 

- To po co to mówisz?- Nie wiem dlaczego szeptałam ale wydawało się to stosowniejsze niż mówienie normalnym tonem głosu. Malik usiadł obok mnie na łóżku i od razu spojrzał na równo poustawiane zdjęcia na który był Niall z rodziną, przyjaciółmi, zespołem.

- On wróci Harriet. Zobaczysz. A jeżeli nie to sam będę go tak długo szukał aż wreszcie go znajdę i dobrze opieprzę za jego zachowanie.- Spojrzała na niego i doszłam do wniosku, że on wcale nie żartuję. 

- Pomogę ci. A w szczególności z tą częścią o opieprzaniu go.- Na jego twarzy pojawił się malutki uśmiech który zniknął równie szybko jak się pojawił.

- Wszystko się psuję. Harry wyszedł gdzieś zdenerwowany nic nikomu nie mówiąc. Louis wrócił i powiedział tylko, że chyba zerwał z Eleanor. Liam siedzi na dole i wpatruję się w ścianę. Ty znikasz gdzieś na całą noc, a jak wracasz to zamykasz się albo tutaj albo u siebie. Co się z nami stało?- Mówił niby do mnie ale wyglądało to tak jakby po prostu głośno myślał i sam nie był do końca pewny tego, że mówi wszystko na głos.

- Sama nie wierzę, że to mówię ale myślę, że Niall wreszcie wróci i wszystko wróci do normy.- Spojrzał na mnie zdziwiony, a ja poczułam jak rumieniec wspina się po mojej szyi. Właściwie to sama nie wierzyłam w te słowa ale widać było po jego wyrazie twarzy, że lekko mu ulżyło.

- Harriet wiesz dlaczego on wyjechał?- Spuściłam wzrok na swoje stopy. 

- Przeze mnie.- Wyszeptałam, a Zayn podniósł moją głowę aby mógł spojrzeć w moje oczy.

- Co?- Przetarłam czoło i wstałam podchodząc do komody. Wzięłam do ręki zdjęcia małego Niall'a który szczerzy się jak głupi do aparatu.
- On myśli, że ten wypadek to jego wina. Nie mógł znieść myśli, że będzie patrzył jak dowiaduję się, że straciłam dziecko. Pewnie pomyślał sobie, że będę go o to obwiniać i doszedł do wniosku, że tak będzie lepiej.- Odwróciłam się do niego twarzą i oparłam się o komodę.
- Skąd ty to wiesz?- Uśmiechnęłam się smutno ale mu nie odpowiedziałam. I tak powiedziałam za dużo więc lepiej będzie dla na obojga jeżeli się już zamknę.- Dobra łapię. Za dużo pytań.- Podniósł ręce w geście obronnym.
- Zbyt przerażająca przeszłość.- Znów zajęłam miejsce obok niego ale teraz ja jak i on nie byliśmy aż tacy spięci.
- Kochasz Harry'ego?
- Nie wiem.- Szybkie pytanie szybka odpowiedź. Ale co miałam się zastanawiać nad czymś nad czym zastanawiałam się z dobry tydzień? Nie dziękuję oszczędzę sobie swojego drogocennego czasu. Spojrzałam na Zayn'a który wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi oczami.
- Żałujesz, że go zostawiłaś?- Pytał powoli jakby chciał zobaczyć jak zareaguję.
- Nie raz tak. I szczerze to myślałam, że to tylko nasza kolejna kłótnia tylko, że....mimo iż obiecał mi, że poczeka nie zrobił tego. Nie obwiniam go za to bo nie mam do tego prawa ale jednak zabolało. Chociaż z drugiej strony może tak jest lepiej. Może to właśnie Taylor jest mu pisana.- Uśmiechnęłam się lekko i naciągnęłam na dłonie rozciągnięte rękawy od bluzy.
- Chcę powiedzieć Perrie i Harry'emu o tym co się stało w sylwestra.- No tak! Całkowicie zapomniałam, że Malik miał dogłębne spotkanie z panną Taylor.
- Jesteś pewny?
- Nie. Ale kocham Perrie i nie mogę jej okłamywać. Muszę to zrobić. Pewnie mnie zostawi ale.... To moja wina. Dlaczego ja byłem taki głupi? Dlaczego jej wtedy nie odepchnąłem?- Schował twarz w dłoniach, a ręce oparł o kolana. Wyglądał jednym słowem, żałośnie.
- Zayn jesteś tylko człowiekiem, a każdy człowiek popełnia błędy. Większe lub mniejsze.-  Nie poznawałam się. Dlaczego ja go pocieszam? Przecież to co zrobił wykazuję poziom jego głupoty.
- Głupim człowiekiem. Harry mnie znienawidzi. Obiję mi mordę. Zobaczysz.- Nigdy bym nie przypuszczała, że Malik może się bać... Harry'ego. Ale cóż pozory mylą.
- Jeżeli chcesz to mogę być wtedy z tobą.
- Na prawdę?
- Nie na niby.- Pokręciłam głową i wyszłam zostawiając go samego. Za dużo się nagadałam.
**
Postawiłam półmisek z sosem i zajęłam swoje miejsce które znajdowało się na przeciwko Harry'ego który dziwnie się na mnie patrzył. Wrócił przed chwilą i cały czas siedzi jakiś zły albo pogrążony w swoich myślach.
- Nie wiedziałem, że potrafisz gotować Harriet.- Liam uśmiechnął się do mnie lekko starając się zachowywać jak zawsze.
- Ja też o tym nie wiedziałam więc nie jadłabym tego na waszym miejscu.- Louis uśmiechnął się lekko na moje słowa, a Zayn mimo moich ostrzeżeń zabrał się za jedzenie. Właściwie to wszyscy zaczęliśmy jeść.

Niall.

Nie wierzę, że dałem jej się namówić na powrót do Londynu. Jaki ja byłem głupi. Przecież tutaj to już na pewno mnie ktoś rozpozna. Coś czuję, że nie rozstanę się ze czapką i okularami.

Harriet.

Wpatrywałam się w swoją teczkę którą Harry mi oddał. Ciekawe jak dużo przeczytał. Wszystko? A koperty? Drżącymi rękoma otwarłam teczkę i wysypałam wszystko na łóżko. Zamknięte. Westchnęłam z ulgą i przetarłam czoło. Zaczęłam zbierać wszystkie kartki które już dawno powinnam wyrzucić. Po co ja to w gołe trzymam? Chyba tylko żeby więcej śmieci mieć.
Usłyszałam ciche pukanie, a drzwi do pokoju lekko się otwarły, a w powstałej dziurze między drzwiami, a futryną ukazała się głowa Zayn'a.
- Idziesz ze mną do sklepu?- Pokiwałam głową i zostawiłam wielki burdel na moim łóżku.
- Harry jest w domu, a ty nie masz odwagi z nim pogadać więc chcesz zniknąć.- Przedstawiłam mu swoją teorię po zamknięciu drzwi wejściowych. Mulat tylko westchnął ciężko i szedł w ciszy więc ja też postanowiłam pomilczeć.
**
Czekałam na tego głąba już z dobre dwie minuty, a jego dalej nie ma. No ile można kupować fajki? Ze zrezygnowaniem rozejrzałam się dookoła. Moją uwagę przykuła dziewczyna z kolorowymi włosami która ciągnęła za rękę chłopaka który swoją drogą chyba nie chciał nigdzie iść. Zdenerwowana dziewczyna rzuciła się na niego i ściągnęła mu z głowy kaptur i czapkę po czym zaczęła uciekać ze śmiechem. Ta blond czupryna przypomniała mi o Horanie który wziął dupę w kroki i zwiał. Niech ja go tylko dorwę.
- Kretynie!- Krzyk dziewczyny wyrwał mnie z planowania zemsty na Niall'u. Jak się okazało chłopak który chciał odzyskać swoją czapkę wrzucił dziewczynę do fontanny która swoją drogą powinna być bez wody ale nie była więc dziewczyna miała mokre spodnie. Uśmiechnęłam się pod nosem i napotkałam spojrzenie chłopaka. Na jego twarzy zagościł mały uśmiech.
- Możemy iść.- Zayn chwycił mnie za rękę i pociągnął w stronę domu. Co chwilę odwracałam się do tyłu aby zobaczyć czy chłopak nadal na mnie patrzy. Jak się okazało dziewczyna stanęła obok niego i coś do niego mówiła, a gdy ten jej odpowiedział chyba chciała coś do nas krzyknąć ale chłopak zakrył jej usta dłonią i odciągnął w przeciwną stronę.

Niall.

Widziałem ją. Uśmiechała się. Myślałem, że będzie przybita i nie będzie wychodzić z pokoju, a tu taka niespodzianka. Mogłem do niej podjeść i nawet chciałem to zrobić ale gdy ze sklepu wyszedł zdenerwowany Zayn i chwycił ją za rękę straciłem cały swój zapał. I może dobrze się stało? Zobaczyłem, że sobie radzi, a to najważniejsze więc nie muszę już się teraz zamartwiać. Taaa i co jeszcze? Może Suzie okaże się mądrą dziewczyną? Zaśmiałem się cicho i szybko odwróciłem głowę w stronę łóżka Suzie. Spała. To dobrze. Nie miałem ochoty na jej kazanie. Następne zresztą. Dobrze, że zakryłem jej usta dłonią bo by krzyknęła do nich i wtedy to dopiero by było. Pogadam z nią jutro o tym teraz niech śpi. Zresztą mi też przyda się sen.

Narrator.

Sekrety są częścią naszego życia.

Jedne ciągnął za sobą wspaniałą przeszłość, a inne przerażające fakty.

Nie ważne jak bardzo byśmy starali się ukryć wszystko czego się wstydzimy i tak ktoś się o tym dowie i wykorzysta to przeciwko nam.

Wróg? Przyjaciel? A może ukochana i najbliższa nam osoba?

----------------------------------------------------------------------------------

I jak tam u was? Przyznam się bez bicia, że miałam pewne problemy ze skończeniem tego rozdziału. Po pierwsze mój chłopak ma problemy z uszami i cały czas się o coś czepia.

Po drugie moja przyjaciółka miała w czwartek operację więc wiecie stres, i martwię się o nią.

Ech.... Masakra. A! Wczoraj złapała mnie policja! O.O Ale na szczęście powiedzieli mi tylko, że mam nowe światła do roweru zainstalować i mnie puścili o.O A wiecie czemu? Bo ten policjant zna mojego tatę! Ugh ale się rozpisałam. :D

Ale tak ogólnie to głupi ma szczęście :P

P.S. Mam nadzieję, że rozdział przypadnie wam do gustu.

Część III: 1

------------------------------------------------------------------
Muzyka

Przepraszam. Przepraszam, że przeze mnie nie będzie z wami małego człowieczka na którego wszyscy czekali. Przyznaję się. To moja wina. Nie chcę odchodzić ale czy mam wybór? Nie. Nie tym razem. Jeszcze raz przepraszam. Wszystkich was. Nie zapomnę o was. Nigdy.  

Niall.

Harriet- kobieta bardzo energiczna, odważna i zdecydowana. Posiada umiejętność kierowania ludźmi, swoim postępowaniem zachęca ich do wspólnego działania. Niezależna lubi kierować się własnym rozumem i nie cierpi gdy ktoś narzuca jej swoją wolę. Bardzo ceni sobie przyjaciół uwielbia być otoczona mężczyznami, z kolei dom i rodzina są dla niej obowiązkiem dlatego schodzą na drugi plan. Harriet  to kobieta z charakterem.

 Czy taka byłam? Czy znaczenie mojego imienia opisuję moją osobę? Czy właśnie ten krótki opis to ja? Ta prawdziwa? Czy można być dwoma osobami na raz? Czy można żyć w dwóch różnych światach z dwoma innymi osobami? Na wszystkie pytania jest taka sama odpowiedź. Nie. Niby proste prawda? Chociaż jeżeli każdy z nas miałby zrobić taki swój osobisty rachunek sumienia dowiedzielibyśmy się wielu rzeczy o sobie. Dowiedzielibyśmy się o rzeczach które nas przerażają jak na przykład strata kogoś, ale dowiedzielibyśmy się też o rzeczach które nas cieszą jak nowy dom, albo nowy przyjaciel. A ja? Czy ja dowiedziałem się jakiś nowych rzeczy o sobie po takim rachunku sumienia?. Nowych raczej nie ale te wszystkie wydarzenia sprzed dwóch tygodni pozwoliły mi uświadomić sobie jedno. Jeżeli raz spotkałeś na swojej drodze nieszczęście to możesz być pewny, że teraz to twój nowy przyjaciel chyba, że masz w sobie tyle siły aby odpędzić wszystkie smutki i być. Po prostu być i nie dać się skrzywdzić. Ja nie dałam rady. Byłam, jestem i będę za słaba na otaczający mnie świat. Tego już nie zmienię. Za późno. Za późno na wszystko. 

Rozejrzałam się po pokoju w którym się znajdowałam. Wszystko jest takie same. Nikt nic tutaj nie ruszał. Zdjęcia stojące na komodzie uśmiechały się do mnie wesoło ukazując szczęście i roześmiane niebieskie tęczówki. Gdzie jesteś? Te samo pytanie. Ten sam brak odpowiedzi. Ta sama cisza.

Niall.

Ile jeszcze? Ile czasu jeszcze będę się ukrywał? Aż dadzą sobie spokój, albo wrócisz. Pokręciłem głową i wyjrzałem za okno. Kanada. Dlaczego tutaj? Doszedłem do wniosku, że tutaj raczej nie będą mnie szukać. Jeszcze nie. Długo i tak tutaj nie zabawię. Ile jeszcze? Z dwa, trzy dni? I znów ucieczka z myślą, że tym razem ktoś mnie rozpozna. 

- Ej Niall przypomnij mi jak ma na imię ta laska? No wiesz ta taka super co cię szuka.- Suzie zaczęła pstrykać palcami chcąc sobie przypomnieć imię dziewczyny która śniła mi się co noc.

- Harriet. Ma na imię Harriet. I proszę Suz nie dręcz mnie już, dobrze?- Usiadłem zmęczony na łózko i spojrzałem smutno na dziewczynę która towarzyszy mi w podróży od tygodnia. Niby chciałem być sam ale ta niebieskooka dziewczyna z kolorowymi włosami mnie zaintrygowała. Pomogła, pocieszyła. I wiecie co? To dobrze, że ona ze mną jest.

- Wiem, że znamy się od tygodnia ale myślałam, że choć trochę mnie poznałeś i wiesz, że ja nie odpuszczam. A po za tym mam dla nas bilety. Zbieraj się.- Pomachała mi kopertą przed nosem i uśmiechnęła się do mnie szeroko.

- Myślałem, że jeszcze tutaj trochę zostaniemy. Ale jak chcesz. Gdzie tym razem.?- Wstałem i poprawiłem swoją niebieską koszulkę. Na twarzy dziewczyny pojawił się diaboliczny uśmieszek. 

- Do Londynu kochanieńki.

Harry.

Następna bezsenna noc. Która to? Sam już nie wiem. Chcę spać ale nie mogę. Dlaczego? Bo się martwię. Martwię się o Harriet, i Niall'a który zniknął i nie daję znaku życia. Nic nie jest już takie same. Nikt nie jest już taki sam. Liam stara się zmusić nas do normalnego funkcjonowania, ale on sam nie wie jak ma sobie poradzić. Louis nie tryska energią, nie żartuję jak zawsze. Zayn chodzi cały czas przygnębiony i prawie wcale się nie odzywa. Harriet albo siedzi w swoim pokoju albo u Niall'a. A ja? Ja siedzę w pokoju i wpatruję się w wydruk USG na którym widać mojego syna. Którego już nie ma. Jak sobie radzę? Właściwie to nie radzę. Świadomość, że mnie z nią nie było, że nie mogłem usłyszeć bicia jego serduszka chociaż raz zabija mnie od środka. Za każdym razem gdy zamykam oczy w głowie odtwarza mi się scena ze szpitala która wyryła mi się w głowie.

Trzymałem ją za ręką siedząc ze spuszczoną głową i płacząc. Co chwilę przez jej drobne ciało przechodziły dreszcze. Z ust wydobywał się tylko żałosny szloch który rozrywał mi serce na kawałki.

- Znajdziemy go Harriet. Zobaczysz. Wszystko się ułoży.-Spojrzałem na dziewczynę która wpatrywała się w Zayn'a z nieobecnym wzrokiem.

- Sam w to nie wierzysz to po jaką cholerę wciskasz mi taki kit.

Harriet.

Kolejne przesłuchanie. Znów pełno pytań, zdjęć. Dziś znów mamy wystąpić w telewizji z apelacją do ludzi aby dali nam znać gdy zauważą Niall'a. Właściwie to jest gorsze niż przesłuchanie. Musimy powiedzieć wszystko. Ja muszę powiedzieć wszystko. Czy dam radę? Nie mam pojęcia. Chociaż dla niego mogłabym opowiadać o tym co się stało przypadkowo spotkanym ludziom na drodze byleby wrócił i znów zarażał nas swoim śmiechem. 

- Harriet za godzinę wychodzimy.- Liam uśmiechnął się do mnie słabo czego nie odwzajemniłam co zresztą stało się moją codziennością. Po prostu wstałam z łóżka blondyna i poszłam do już swojego pokoju i zabrałam rzeczy które ktoś mi naszykował po czym udałam się do łazienki. Wzięłam szybki prysznic i dokładnie się wytarłam. Nie przejmowałam się zbytnio makijażem po prostu wysuszyłam włosy, rozczesałam je i nałożyłam na twarz trochę podkładu. Ubrałam się i nie patrząc więcej na siebie wyszłam z pokoju. Wiedziałam, że wszyscy czekają na dole i zapewne będą chcieli wcisnąć we mnie jedzenie co i tak przyniesie taki sam skutek jak wczoraj czy przedwczoraj. 

Wyszłam od razu z domu nie przejmując się osobami stojącymi przed bramą ruszyłam w stronę studia w którym miało odbyć się nagranie. Wolałam być sama i robiłam wszystko aby tak było. Nie chciałam wysłuchiwać tych pustych i nic nie znaczących słów, że wszystko będzie dobrze. Prawda jest taka, że nie będzie. W ciągu jednego dnia straciłam dwie ważne dla mnie osoby. I gdzie sprawiedliwość? Gdzie jest kurwa ta głupia sprawiedliwość? Dlaczego ja nie zginęłam? Dlaczego ja mogę żyć? Gdybym wtedy zginęła nie musiałabym cierpieć i walczyć o każdy oddech. Może to się wydawać dziwne ale moim zdaniem każdy z nas walczy. Codziennie nawet o tym nie wiedząc. Walczymy o każde mrugnięcie, o każde uderzenie serca, o każdy oddech, o każdy uśmiech. Ja już jestem tym zmęczona. Jestem zmęczona walką i najchętniej położyła się spać. Spać na wieczność i może wtedy bym miała spokój.
Stanęłam przed drzwiami studia i wiedziałam, że to nie będzie łatwe. Z westchnieniem nacisnęłam klamkę i przechodząc obok ochroniarzy którzy rozpoznali mnie bez problemu skierowałam się w stronę przyszykowanych dla nas miejsc. Zajęłam jedno z nich i rozpięłam kurtkę. Chłopcy pewnie są przygotowywani do wyjścia przed kamery. Właściwie to ja też powinnam teraz siedzieć u makijażystki ale nigdy się na to nie zgadzałam. Wolałam wyglądać strasznie niż idealnie. Wyciągnęłam telefon i znów wybrałam ten sam numer. Pierwszy sygnał, drugi, trzeci, czwarty potem następny i jeszcze jeden aż wreszcie jego wesoły głos informujący aby zostawić wiadomość, a on na pewno oddzwoni.
Wiele bezsensownych pytań kierowanych w naszą stronę. Nie odpowiadałam. Chłopaki tak ale ja nie. Czekałam tylko na to jedno które na pewno mi zadadzą. Na te na które odpowiem prawdę.
- Harriet, a ty co byś chciała powiedzieć Niall'owi? Żeby wrócił?- Podniosłam wzrok na kobietę wpatrującą się we mnie z uśmiechem. Chłopcy patrzyli z nadzieją w oczach. Bali się. Bali się, że powiem coś głupiego.
- On wie co ja teraz czuję. Powiedziałam już wcześniej wszystko co miałam do powiedzenia. Teraz tylko żyję z nadzieją, że któregoś dnia wejdę do jego pokoju i zobaczę go siedzącego na łóżku z paczką żelek w ręce i głupim uśmieszkiem na twarzy. Teraz tylko tego chcę.- Uśmiechnęłam się lekko i po prostu wstałam z miejsca i wyszłam z tego studia mając wszystkiego dość. Chciałam zapomnieć. Chciałam dać ponieść się chwili. Dłużej nie myśląc zaczęłam się kierować w stronę uliczki która nie kojarzyła się mi z niczym dobrym ale nie liczyło się to, że mi coś może grozić. A właściwie to może? Raczej nie. Nie z jego strony.
Rozejrzałam się dokładnie i zobaczyłam cień sylwetki człowieka zbliżającego się do mnie. Wciągnęłam głośno powietrze gdy zobaczyłam jego oczy w słabym świetle małej lampy wiszącej nad schodami.
- Proszę, proszę kogóż to moje piękne oczy widzą?- Zaśmiał się, a po moim ciele przeszedł dreszcze. Podeszłam bliżej i znów mogłam stanąć twarzą w twarz z osobą której życzyłam śmierci ale w tej chwili tylko on mógł mi pomóc.
- Przestań pieprzyć. Wiesz po co przyszłam.- Wyciągnęłam portfel i wyciągnęłam pieniądze oddając mu je. Tyle co zawsze.
- Nie mam przy sobie. Musisz iść ze mną.- Wzruszyłam ramionami i ruszyłam za nim nie odzywając się ani słowem. Właściwie to pierwszy raz zobaczę jak mieszka. Zawsze miał przy sobie wszystko co mogłoby mu przynieść jakiś zysk.
Nawet nie wiecie jakie było moje zdziwienie gdy zobaczyłam dość duży dom który najwyraźniej należał tylko do niego. Szczerze to myślałam, że mieszka w jakimś małym mieszkanku, śpi w salonie, a w sypialni ma doniczki z marychą ale najwyraźniej dałam się ponieść wyobraźni.
Chyba chciał udawać gentlemana więc przepuścił mnie pierwszą ale ja i tak wiedziałam, że zrobił to tylko dlatego iż chciał popatrzeć się bez karnie na mój tyłek. Nie powiem podobało mi się to. Przy nim miałam wyższe ciśnienie, czułam strach wiszący w powietrzu. Podobało mi się to. A nawet podniecało co mogłoby się wydawać dziwne i trochę chore. Rozejrzałam się po pomieszczeniu w którym aktualnie się znajdowałam. Granatowe ściany, ciemna podłoga jasny dywan i..... Lustro na całą ścianę. Na prawdę. Zajmowało całą ścianę wzdłuż i wszerz. Nie powiem zrobiło na mnie wrażenie.
Zobaczyłam za sobą Max'a wpatrującego się we mnie. Ściągnęłam kurtkę i rzuciłam ją gdzieś za siebie nie przejmując się tym gdzie wyląduję. Ja chciałam teraz czegoś innego i zgadując po wzroku badającym moje ciało on też tego chciał. (tytuł: rozwalający!)
 Podszedł do mnie i otoczył mnie rękami od tyłu składając delikatny pocałunek na mojej szyi. Oparłam głowę o jego ramię pozwalając mu robić co tylko chce. Odwrócił mnie do siebie przodem i przez chwilę wpatrywał w moje oczy po czym wbił się w moje usta z drapieżnością. Odruchem było odwzajemnienie pocałunku. Jego ręce znalazły się na moich pośladkach. Wreszcie uniósł mnie lekko, a ja sprawnie oplotłam nogi wokół jego bioder. Zaczął iść w nieznanym mi kierunku ale gdy poczułam zimne szkło doszło do mnie, że przycisnął mnie do lustra. Jęknęłam cicho gdy jego zimne ręce wsunęły się pod moją koszulkę. Stanęłam o własnych nogach i przerywając pocałunek ściągnęłam z niego bluzę którą miał ubraną. Moim oczom ukazał się idealnie wyrzeźbiony tors chłopaka. Przeniosłam wzrok na jego twarz. Uśmiechał się, co prawda wrednie ale to zawsze uśmiech prawda? Pokręcił głową i znów zaczął całować moje usta jakby chciał wydrzeć ze mnie ostatni oddech. Nie przypominam sobie aby ktoś mnie tak całował. Z taką pasją, podnieceniem. Tym razem to on przerwał pocałunek i szybko pozbył się mojej bluzki po czym zaczął całować szyję schodząc na obojczyk. Chciałam go odepchnąć abym choć na chwilę mogła złapać oddech ale on popchnął mnie na lustro które pod siłą uderzenia pękło drapiąc lekko moje plecy. Syknęłam, a on nic sobie z tego nie robiąc nadal znęcał się nad moją szyją. Wiedziałam, że nie wygram. Nie tym razem. Poddałam się mu. Zaczęłam dobierać się do jego spodni czekając aż czymś mnie uderzy i znów zamknie w jakiejś ruderze ale nic takiego się nie wydarzyło co bardzo mnie w tej chwili cieszyło. Odsunęłam się trochę od lustra i poczułam jak coś spływa mi po plecach. Krew. Chyba powinnam była poczuć się zagrożona albo przestraszona ale ja poczułam tylko i wyłącznie większe podniecenie i chęć zapoznania się bliżej z chłopakiem który w tej chwili dawał mi rozkosz. Wrócił do całowania moich usta jedną ręką odpinając mi spodnie. On najwyraźniej też nie mógł się doczekać tego co prędzej czy później nastąpi.
Położył mnie delikatnie na ciemnych panelach zdejmując moje spodnie. Zaczął całować mój brzuch przenosząc się co raz wyżej. Gdy doszedł do stanika najwyraźniej się zirytował. Wsunął rękę pod moje plecy i jednym sprawnym ruchem rozpiął zapinanie tak zbędnej rzeczy jak stanik. Zamknęłam oczy gdy zaczął składać delikatne pocałunki na jednej z moich piersi. Chciałam więcej. Cichy jęk wydobył się z moich ust gdy przygryzł brodawkę. Znów zaczął kierować się w kierunku moich ust zdejmując sobie spodnie a mi ostatnią część materiału jaka pozostała na moim ciele. Zatkał mi usta pocałunkiem aby odciągnąć moją uwagę od jego poczynań. Rozsunął mi ręką nogi i zaczął masować wewnętrzną stronę moich ud przyprawiając mnie o dreszcze. Wreszcie dotarł do punktu kumulacyjnego mojej kobiecości ale wtedy wycofał rękę i znów zaczął masować moje uda doprowadzając mnie na skraj wytrzymałości. Odsunął się ode mnie nieznacznie i jednym szybki ruchem wszedł we mnie wbijając się do końca. Powietrze rozerwał krzyk. Mój krzyk. Moje ciało pod napływem nagłej i silnej przyjemności wygięło się w łuk wywołując na twarzy Max'a uśmiech. Gdy wreszcie znów opadłam bezsilnie na podłogę wtedy wykonał pierwszy ruch. Był zdecydowanie delikatniejszy niż wcześniej ale widać było po nim, że to tylko chwilowe. Kilka wolnych, głębokich ruchów i znów szybkie i głębokie wbicie się. Tym razem nie krzyknęłam, ale i tak moje ciało znów wygięło się w delikatny łuk. Ale tym razem było inaczej. Doszło do tego coś jeszcze. Jakby uczucie, że od czegoś się odkleiłam. Dopiero po chwili dotarło do mnie to, że mam zranione plecy i to pewnie krew.
Jego szybkie i zdecydowane ruchy szybko doprowadziły mnie na szczyt ale on mimo to nie przestawał i wcale mi to nie przeszkadzało ponieważ nadal odczuwałam wielką przyjemność z tego co robi. Spojrzałam w bok i zobaczyłam w lustrze dwójkę ludzi. Bezwładna dziewczyna i górujący nad nią starszy chłopak. Wyglądali jak sadyści. Jej plecy i podłoga brudna od krwi, a na jego plechach widniały czerwone zadrapania które najwyraźniej musiałam zrobić ja ponieważ były świeże.
Jeszcze dwa szybkie i głębokie pchnięcia i Max opadł obok mnie zmęczony i starający się uspokoić swój oddech. Zresztą nie tylko on.
- To zostaje między nami.- Wysapałam i przekręciłam głowę aby na niego spojrzeć. Pokiwał głową i wyciągnął do mnie rękę którą uścisnęłam.

-----------------------------------------------------

Turutut! A więc jest pierwszy trzeciej cześć. Mam nadzieję, że was nie zawiodłam.

Hmmm pomysł zmieniony w ostatniej chwili. Muszę się wam przyznać, że na początku chciałam uśmiercić co nie których ale doszłam do wniosku iż jeszcze będę miała na to czas. 

No ogólnie mi się jakoś ten rozdział podoba zobaczymy jak go przyjmiecie. A zauważcie, że dziś bez narratora więc nie ma też zagadki. 

No i macie jeszcze Suzie która będzie gościć w opowiadani.

Suzie Ford.

Życie? Dla mnie to jedna długa impreza na której spotykasz wiele nic nie znaczących osób które i tak pozostawiają po sobie jakiś ślad.

17 (Koniec części II)

---------------------------------------------------------------

Teraźniejszość. Przytłaczająca, wielka, smutna teraźniejszość. To jest to co własnie panuję w moim życiu. Dziś mamy pierwszy styczeń. Pierwszy dzień nowego roku powinno się dobrze rozpocząć aby cały rok był udany. Cóż niektórzy z nas na pewno dobrze go zaczęli. Chodzi tutaj o Harry'ego. Nadal mieszkam z chłopakami ale nie wróciłam do Harry'ego mimo wielu rozmów które przyniosły tylko płacz i bezsenne noce. W końcu sobie odpuścił. Znalazł sobie pocieszenie. A gdzie? U swojej byłej. I nie chodzi mi w tej chwili o Emmę. Chodzi o Taylor albo jak to on mówi Tay. Nie wiem czy są ze sobą czy nie ale blondynka spędza u nas ostatnio sporo czasu. A dziś rano słyszałam tak jakby.... hmmm bardzo ciekawą rozmowę która składała się tylko z wysokich dźwięków. Mam nadzieję, że każdy załapał. Cóż poczułam się zazdrosna, a nawet zraniona ale gdzieś tam głęboko w sobie wiedziałam, że to nastanie prędzej czy później. Przecież on nie może na mnie czekać nie wiadomo ile. A po za tym ja sama nie wiem czy nadal go kocham i czy w ogóle to była miłość. Może to tylko głupie zauroczenie? Nie wiem. Może właśnie straciłam na zawsze miłość swojego życia, albo zyskałam szansę na znalezienie jej. 

Może straciłam chłopaka ale zyskałam nowego przyjaciela. Chodzi o Nialla. Od kąt znalazł mnie zapłakaną w łazience zawsze stara się być przy mnie i pomagać. Jestem mu za to bardzo wdzięczna bo dzięki niemu się nie załamałam. Ktoś kto by nas nie znał mógłby sobie pomyśleć, że jesteśmy parą ale tak nie jest. Traktujemy się jak rodzeństwo i to nie możliwe abyśmy byli razem. 

- Harriet! Wstawaj bo się spóźnimy!- Niall był bardzo wesoły nie tylko dlatego, że wczoraj nie pił i głowa go nie boli ale też dlatego, że już dziś zobaczy maleństwo które noszę w sobie. Jestem już w trzecim miesiącu ciąży, brzuch mam już widoczny ale dopiero dzisiaj zobaczę swoje dziecko. Będę miała robione  USG i zobaczę jak wygląda skarb który noszę pod sercem. 

Po woli zaczęłam wstawać aby znów mi się w głowie nie zakręciło albo niedobrze zrobiło. Właśnie. To chyba tylko jedyny minus jaki na razie dostrzegłam w być w ciąży ale podobno nie długo ma to już minąć. Spojrzałam na przygotowane rzeczy. No dobra jest może jeszcze jeden minus. Muszę nosić spodnie o DWA rozmiary większe niż zawsze. Dlaczego? Bo się cholera nie mieszczę.! Ale dobra to może kiedy indziej.

Zabrałam wielkie ubrania i skierowałam się do łazienki. Jak na osobę która poszła spać o szóstej rano wyglądałam dość dobrze. Była dwunasta więc nie spałam za dużo, a jeszcze koncert za ściany wcale mi tego nie ułatwiał. 

Ogarnęłam swój wygląd, zrobiłam lekki makijaż i zadowolona z siebie wyszłam z łazienki. Za każdym razem miałam nadzieję, że jednak znajdę się w zielono brązowym pokoju gdzie na łóżku będzie leżał Harry z uśmiechem i powie mi jak bardzo mnie kocha. Jeszcze się to nie zdarzyło. Teraz ktoś inny będzie mógł na to liczyć. 

Dobra nie ma co się użalać. Zamknij się Stefek. Aaa no jeszcze jedno. Ten zasrany głosik który zawsze palnie coś co mnie zdenerwuję bo ma rację nazwałam Stefek i często z nim gadałam. I własnie w tej chwili możemy pominąć fakt, iż teoretycznie gadałam sama ze sobą. Rozejrzałam się po pokoju i odszukałam wzrokiem swój telefon. Zagarnęłam go i szczęśliwa wyszłam z pokoju kierując się na dół gdzie za pewne czekał na mnie Niall. 

Gdy tylko zobaczyłam burdel panujący w salonie poczułam się usatysfakcjonowana. Mówiłam tej bandzie idiotów, że robienie sylwestra u nas w domu skończy się wielkim burdelem ale nieeee oni przecież wiedzą lepiej. No i mają. Cały dzień sprzątania.
 Myślałam, że w kuchni zastanę tylko Niall'a a tam prawie cała banda. Brakowało tylko Harry'ego jego blondynki, Danielle i Eleanor. 

- Czemu wy nie śpicie?- Zajęłam miejsce obok blondyna i zabrałam mu jedną kanapkę z serem którą i tak po chwili odłożyłam ponieważ znów poczułam, że zbiera mi się na zwracanie. 

- A my w ogóle kładliśmy się spać?- Zayn chyba chciał zapalić ale przypomniał sobie, że nie może ponieważ jak oni to stwierdzili nie będą mnie zatruwać niezdrowym jedzenie, alkoholem, a Malik się poświęcił i ograniczył palenie.

- Czy was całkiem pojebało? Przecież jutro macie wywiad. Jak wy będziecie wyglądać?- Zdziwił mnie fakt, że nawet Liam siedział z nimi cały czas.

- Wiesz co? Ja chyba wolę jutro wyglądać jak zombie niż wysłuchiwać jęków Taylor.- Louis wymierzył we mnie marchewką ale chyba nie zastanowił się nad tym co mówi. Albo nie nie zastanowił się na tym do kogo to mówi.

- Matko przepraszam Harriet ja....- Przerwał gdy do kuchni wszedł ubrany i wesoły Harry. Zaszczycił mnie jednym spojrzeniem które wyrażało wszystko. Zawsze było tak samo. Potrafiliśmy porozmawiać, śmiać się ale na więcej nie mogliśmy się zdobyć. Jeszcze nie.
- Czemu wy już nie śpicie?- Zadał pytanie i nalał sobie kawy do swojego kubka. Oparł się nonszalancko o blat, a we mnie aż się zagotowało. Odwróciłam wzrok od jego szczęśliwej twarzy.
- Hmm no nie wiem. Może gdybyś nie hałasował tak z Taylor to byśmy spali?- Niall chyba chciał się na nim trochę odegrać ale nie było słychać w jego głosie złośliwości. Jak już to rozbawienie.
- Ale ja dopiero wróciłem. Jak rano zostawiliście mnie na dworze to spałem w samochodzie.- Harry odłożył kubek i spojrzał na nas podejrzliwie. No chyba sobie jaja robi. Ok, wywaliliśmy go na dwór, zamknęliśmy mu drzwi ale w takim razie kto... Chwila. Myśl. Szliśmy razem do pokoi. Wszyscy. Nie, nie wszyscy. Zayn poszedł wcześniej, a Harry robił sobie biwak. W takim razie.... Nie! Nie możliwe. Chociaż....
- O kurwa...- Spojrzałam szeroko otwartymi oczyma na Malika który siedział ze spuszczoną głową. Albo go tak kac męczy albo jest winny. Chociaż zapewne jedno i drugie jest prawdą.
- Harriet mówiłem ci abyś przestała prze.....
- Zayn masz fajny telefon mam nadzieję, że będziesz go odbierał gdy zadzwonię. Horanek jedziemy?- Przerwałam wypowiedź Liam'a i wstawałam cały czas patrząc na Malika który kiwnął lekko głową. Jeżeli moje domysły okażą się prawdą to powiem jedno. Malik jesteś kretynem. 
**
To moja trzecia wizyta u tego samego lekarza, ale dopiero pierwszy raz się tak denerwuję. Ale nie tylko ja. Niall też jest lekko zestresowany. Tylko, że on nie ma czym się denerwować, a ja tak.
Spojrzałam na telefon który obracałam w palcach. Zastanawiałam się czy napisać do Zayn'a czy nie. Może lepiej z nim porozmawiać ale... Chyba muszę się jakoś przygotować na tą ewentualną rozmowę.
Do: Zayn.
Czy to ty?
Mam nadzieję, że załapie o co chodzi. Nie chciałabym pisać więcej bo akurat który z chłopaków może zobaczyć tego SMS-a i wtedy dopiero będzie dym.
Od: Zayn.
Tak...
Zobaczywszy odpowiedź na moje pytanie schowałam twarz w dłoniach. Dlaczego on jest aż tak głupi? A jego dziewczyna? Nie poznałam jej osobiście ale podobno jest bardzo miła i widać, że go kocha.
- Hej, nie denerwuj się. Będę tam z tobą. Wszystko będzie dobrze.- Niall objął mnie ramieniem i uśmiechnął się czule. Odpowiedziałam mu tym samym starając się wyrzucić z głowy wszystkie myśli. Teraz muszę się skupić na tym co mnie czeka, a sprawę Zayn'a mogę załatwić później.
- Panna Lane? Zapraszam.- Młoda kobieta uśmiechnęła się do mnie wesoło i zaprosiła gestem ręki do środka. Zawsze jest ta sama pielęgniarka która chyba przyzwyczaiła się do tego, że przychodzę tutaj z Niall'em, a nie Harrym. Właściwie to Horan zawsze chodzi ze mną do lekarza i jestem mu za to bardzo wdzięczna.
Lekarz od razu kazał mi się położyć i podciągnąć do góry bluzkę. Uczyniłam to, a blondyn usiadł obok mnie łapiąc mnie za drżącą rękę. Bałam się. Na prawdę się bałam. A co jeżeli coś jest nie tak? A co jeżeli okaże się, że dziecko jest chore? Nie poradzę sobie z tym. Po prostu nie dam rady.
Przez krótką chwilę lekarz sprawdzał coś na monitorze jeżdżąc mi czymś po brzuchu. Denerwowałam się co raz bardziej. Ale gdy na jego twarzy pojawił się uśmiech... Wtedy wszystko odeszło.
- Proszę posłuchać.- Powiedział po czym wcisnął jakiś guziczek, a my mogliśmy usłyszeć bicie. Bicie serduszka. Spojrzał na Niall'a załzawionymi oczyma. Uśmiechał się i wpatrywał w monitor.
- Mogę powiedzieć już czy to będzie chłopczyk czy dziewczynka ale to nie będzie do końca pewne. Dopiero w piątym miesiącu ciąży będzie wiadomo na sto procent.- Wpatrywałam się jak zaczarowana w monitor na którym było widać mojego dzidziusia. Nie przypominał człowieka ale świadomość, że to moje dziecko była i tak niesamowita.
- Dobrze. Chcę wiedzieć.- Uśmiechnęłam się do niego lekko, a on puścił do mnie oczko i przez chwilę wpatrywał się w ekran po czym przeniósł wzrok na Niall'a i na mnie. Nie wiem co blondyn czuł w tej chwili, ale ja czułam przepełniające mnie szczęście.
- A więc... gratuluję będzie miała pani syna.- Niall zaśmiał się głośno i pocałował mnie w policzek szczęśliwy.
- Och Niall właśnie wygrałeś zakład.- Może wyjaśnię. Jakiś czas temu Louis i Niall założyli się czy urodzę dziewczynkę czy syna. Niall obstawiał na syna, a Lou na córkę.
- No widzisz? Ja zawsze mam rację i to jest następny dowód.- Zaśmiałam, się a lekarz razem z nami. Teraz gdy z dzieckiem wszystko dobrze to i ze mną będzie ok.
**
Korki jak cholera, a mi się jeść chce no. Masakra jakaś. Moim zdaniem dużo ludzi powinno mieć kaca i nie jechać nigdzie, a tu niespodzianka. Trafi mnie normalnie. A po za tym to mam już ułożoną mowę dla Malika i jak tak dalej pójdzie to zapomnę wszystko co ułożyłam i nici z moich wzruszających słów. W ogóle zastanawia mnie fakt dlaczego akurat Taylor? Nie mam nic do niej, i ładna też jest bo nie powiem, że nie ale cholera dlaczego ona? Nie mógł już znaleźć jakieś innej laski? No najlepiej jakby w ogóle nie szukał tylko kurczę teraz to jak Harry się dowie to.... Ja nie wiem co on zrobi. Serio. Będzie wściekły to jasne ale jakoś chyba bardziej się boję o Zayn'a bo jak udowodnił ładną buźką nadrabia brak mózgu.
- Zastanawiałaś się już na imieniem dla twojego synka?- Niall'owi chyba się nudziło, że zaczął jakiś temat do rozmowy. Zresztą to dobrze przynajmniej mogę się czymś zająć.
- Max Bob Lane.- Uśmiechnęłam się do niego szeroko. Wybrałam imiona z premedytacją. Jedno po dziadku, a drugie po tacie.
- Albo Max Bob Styles.- Z racji tego, że akurat staliśmy uderzyłam go w ramie, a on zaśmiał się wesoło zagłuszając radio.
- Chyba się za bardzo rozpędzasz kochanieńki. Gdybyś nie zauważył to on ma już dziewczynę i wcale się mną nie interesuję.- Odwróciłam twarz w stronę okna i uśmiechnęłam się smutno przywołując w głowie obraz uśmiechniętego Harry'ego.
- Czy wy na prawdę jesteście aż tacy głupi? Przecież to widać, że się kochacie. Ja nie rozumiem dlaczego wy nie porozmawiacie tak szczerze.- Ruszył kawałek ale i tak po chwili się zatrzymał aby nie wjechać w inny samochód.
- Niall tu nie chodzi tylko o naszą wrodzoną głupotę. Ja już nie jestem pewna swoich uczuć do niego, a on już sobie odpuścił i tak będzie chyba lepiej.- Spojrzałam na niego i wiedziałam, że tak łatwo się nie podda.
- Będziecie mieli razem dziecko, mieszkacie pod jednym dachem. Powiedz mi dlaczego nie odeszłaś? Dlaczego zostałaś gdy cię o to poprosił?- Przetarłam ręką czoło i westchnęłam głośno.
- Nie wiem Niall. Coś mi nie pozwoliło odejść.
- Właśnie. Coś ci nie pozwoliło odejść. A co? Miłość do niego, świadomość że nie widziałabyś go codziennie, że nie mogłabyś z nim rozmawiać kiedy będziesz miała ochotę.- Może miał rację? Patrząc na to teraz to wydawało mi się, że tak własnie było, ale....
- Nie Niall. To po prostu przyzwyczajenie do drugiej osoby. A teraz proszę skończmy ten temat bo ja nie mogę się denerwować. Przecież nie mogę zaszkodzić swojemu synkowi.- Dotknęłam brzucha z uśmiechem, a on spojrzał na mnie urażony.
- Och oczywiście. Sorry mały.- Zaśmialiśmy się razem i wreszcie wyjechaliśmy z korku. Aaa zaraz się najem! Taaa za szybko się cieszyłam. Teraz staliśmy na światłach. Westchnęłam, a blondyn zaśmiał się i zaczął śpiewać pod nosem piosenkę lecącą w radio. Odwróciłam głowę w stronę szyby i zobaczyłam samochód pędzący w naszą stronę.
- Niall?- Mój głos drżał, a ciało nie mogło wykonać żadnego ruchu. Nie mogłam oderwać oczu od samochodu który był co raz bliżej nas.
- Harriet!- Przerażający krzyk Niall'a, oślepiające światło samochodu i uczucie, że grawitacja zniknęła. To właśnie czułam. A potem? Potem ciemność i przerażająca cisza która otaczała mnie ze wszystkich stron.

Harry.

(giciugicu)

Co chwila zerkałem z przerażeniem na zegarek. Powinni już tu być. Pojechali z jakieś dwie godziny temu i nadal ich nie ma. Na telefony nie odpowiadają. To serio zaczyna mnie co raz bardziej przerażać. Może nie okazuję jej swoich uczuć ale nadal ją kocham mimo iż mam nową dziewczynę. Nigdy nie przestanę jej kochać ale nie będę się narzucać. Jeżeli ona nie chce być ze mną ja nie będę naciskać. 

Dźwięk mojego telefonu wszystkich wystraszył. Spojrzałem z przerażeniem na wyświetlający się numer. Prywatny. Nacisnąłem zieloną słuchawkę i drżącą ręką przystawiłem telefon do ucha.

- Halo?- Mój głos był zachrypnięty bardziej niż zawsze jeszcze drżał i był przepełniony strachem. 

- Dzień dobry. Czy dodzwoniłam się do pana Harry'ego Styles'a?- Głos miłej pani po drugiej stronie chyba powinien mnie lekko uspokoić ale zadziałał wręcz przeciwnie.

- Tak to ja. Z kim mam przyjemność?

- Dzwonię ze szpitala. Podano mi ten numer abym mogła powiadomić iż pani Lane i pan Horan mieli wypadek....- Wciągnąłem głęboko powietrze i jak zahipnotyzowany wysłuchałem co ma do powiedzenia i gdy podała mi adres szybko się rozłączyłem i wstałem.

- Harriet i Niall mieli wypadek. Musimy jechać. Szybko.- Jak na komendę wszyscy zerwali się z miejsca i pobiegliśmy w stronę garażu.

**

Biegłem ze łzami w oczach w stronę gabinetu lekarza który przyjął moją ukochaną i mojego przyjaciela. Chłopaki byli tuż za mną ale nie mogli mnie dogonić. Bez pukania wszedłem do środka i zastałem tam zdziwionego lekarza który wstał na nasz widok.  

- Co z nimi? Co z Harriet i Niall'em?- Mój głos drżał. Patrzyłem na lekarza, a on spuścił głowę i ściągnął okulary.

- Pan Horan i pani Lane przyjechali do nas w bardzo ciężkim stanie....- Poczułem jak czyjaś ręką zaciska się na moim ramieniu. Wysłuchałem do końca słów lekarza i odebrałem kopertę którą zostawi dla nas Niall. Nie mogłem w to uwierzyć. Nie mogłem uwierzyć w to co się właśnie stało.

Narrator.

Chcesz odejść?

Zniknąć?

Nie ma tak łatwo. Nawet na to trzeba zapracować.

------------------------------------------------

No heeeeej :D

Dziś się nie rozpisuję... Mam tylko nadzieję, że mnie nie zabijecie za  końcówkę. I od razu mówię nie wiem czy dam radę napisać pierwszy rozdział trzeciej części w dwa dni ale będę się o to starać. 

A i mała podpowiedź. Jeżeli załapiecie o co chodzi z narratorem to załapiecie perspektywę Harry'ego. Powodzenia! Buhahaha :**

Sorry za ewentualne błędy. 

16

----------------------------------------------------------------

- Proszę nie rozwalcie niczego i nie zabijcie dziecka, dobra?- Harry zatrąbił chcąc mnie pośpieszyć.
- Dobra dobra. Idź sobie.- Louis zamknął mi przed nosem drzwi, a ja jeszcze bardziej zaczęłam się martwić o małą Lux. Ale może od początku.Dziś stylistka chłopców przyszła do nas i poprosiła byśmy zaopiekowali się dziewczynką. Potem okazało się, że Harry ma dla mnie niespodziankę (nie rozmawiam z nim od naszej porannej kłótni) i musiałam zostawić ich samych. Ale podobno ma za chwilę przyjść Danielle i Eleanor które ich przypilnują. Cóż z wielkimi obawami zajęłam miejsce obok Harry'ego. Już miało mnie tu nie być.Mianowicie rano poszło o to, że chciałam się wyprowadzić ale on mi nie pozwolił i nawet w pokoju zamknął. Potem powiedział, że tylko mam gdzieś z nim jechać, i będę mogła zdecydować czy chcę zostać czy nie.Cóż jak dla mnie to jest oczywiste ale musiałam się zgodzić jeżeli chciałam wyjść z pokoju.
Gdy samochód zatrzymał się przed basenem spojrzałam na niego może nie tyle zdziwiona co zdenerwowana. Wysiadłam bez słowa, a on zrobił to samo. Poczekałam chwilę na niego po czym razem zaczęliśmy się kierować w stronę wejścia. A gdy już wyciągnął jakieś klucze i zaczął otwierać drzwi to już kompletnie nie łapałam co my tu robimy. Co utopić mnie chce?  Oj to się zdziwi. Niech tylko zrobi coś przez co poczuję się zagrożona to najpierw będę mu grozić swoim pasem w karate, a potem zastosuję styl pancernika. Dobra mniejsza z tym.
Szłam ostrożnie za Harrym w całkowitej ciszy. A przecież na basenach nie czegoś takiego jak cisza. O co z tym wszystkim chodzi? Zaraz się dowiemy.
- Dobra po jaką cholerę żeś mnie tu przyciągnął?- Stanęłam przy jednym z basenów i założyłam ręce na biodrach. Harry odwrócił się w moją stronę z lekko zażenowaną miną.
- Chciałbym abyś nauczyła mnie pływać.- Zrobiłam wielkie oczy i zastanawiałam się przez chwilę czy mam zacząć się śmiać czy może nie.
- Ty sobie kpisz? Tylko po to mnie tutaj zabrałeś? I dlaczego tutaj nikogo nie ma?- Mimo iż byłam na niego zła nadal stałam w tym samym miejscu czekając na odpowiedzi.
- Chcę coś sprawdzić. A pusto jest tutaj dlatego, że chciałem pobyć z tobą sam na sam, a myślisz, że udałoby nam się to gdyby było tutaj pełno ludzi?- Nie powiedział tego wprost ale wiedziałam, że nawiązuję do fanek które mogły się tutaj znaleźć.
- Dobra. Ale jest problem. Nie mam ze sobą stroju więc teraz odwieź mnie do domu.- Czułam jakiś wewnętrznym zawód, że jednak z nim tutaj nie zostanę.
- No i co z tego? Nikt tutaj nie wejdzie. Ja mam klucze.- Uśmiechnął się do mnie zadziornie i zaczął się rozbierać. Właściwie to ma racje. Nuczę go tego pływania i spadam do domu. Rozebrałam się tak jak on do bielizny i weszłam spokojnie do basenu w którym mogłam mieć głowę nad wodą. Cóż natura wzrostem mnie nie obdarzyła.
Ku mojemu zdziwieniu Harry po prostu mnie chwycił i wciągnął na głębszą wodę.
- Styles! Puść mnie! To, że umiem pływać nie znaczy, że długo utrzymam nas nad wodą kretynie.- Gdy Harry mnie puścił ani ja, ani on nie dotykaliśmy dna. Myślałam, że zacznie się topić ale on swobodnie utrzymywał się nad wodą.
- Harriet kotek tylko Zayn nie potrafi pływać.- Zrobiłam oburzoną minę i zaczęłam chlapać go wodą. Przez chwilę mi oddawał ale potem przyciągnął do siebie uniemożliwiając mi ochlapywanie go. Wiedziałam, że chciał mnie pocałować ale nie wiedział czy może. Spuściłam głowę na dół i zobaczyłam przez błękitną poświatę jego ręce oplatujące mnie w tali. Zawsze gdy mnie tak trzymał czułam się bezpieczna i kochana. A w tej chwili? Coś się zmieniło. Czułam się niepewnie, niezrozumiale. Nie bałam się ale nie byłam też aż tak spokojna jak zawsze.
- Dlaczego nie zrobisz tego teraz?- Szepnęłam i podniosłam głowę. Jego twarz była bardzo blisko mojej.
- Ale czego?- Uśmiechnęłam się lekko i spojrzałam w jego oczy. Zawsze wydawały się inne, nieodkryte. To dlaczego teraz czułam jakbym poznała już wszystkie skrywane w nich tajemnice?
- Chciałeś abym się zabiła. Teraz masz okazję to zrobić. Nikt nie będzie cię o to winił. Powiesz, że się utopiłam.- Chciał abym zginęła, a teraz ma okazję to zrobić i nie chce skorzystać?
- Masz rację. CHCIAŁEM co nie oznacza, że nadal chcę. Wtedy byłem....inny. I teraz też jestem inny. Lepszy dzięki tobie Harriet.- Nie pocałował mnie tylko przytulił do siebie chcąc pokazać, że jego słowa są prawdą. Położyłam głowę na jego ramieniu i chciałam, nie, nie pragnęłam znów poczuć się tak samo jak wczoraj rano, przedwczoraj wieczorem. Znów chciałam poczuć, że należymy tylko do siebie.
 Spojrzałam w jego oczy i zanurzyłam się pod wodę, a on za mną. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że on również się we mnie wpatruję. Jego włosy unosiły się do góry razem z wodą.

Podpłynął do mnie i położył swoje ręce na moich biodrach po czym złączył nasze usta pocałunkiem. Oplotłam jego szyję rękami i razem zaczęliśmy się wynurzać nie odsuwając się od siebie. Nie czułam tego ciepła co zawsze, nie czułam dreszczy przechodzących przez moje ciało.
Gdy tylko nasze głowy znalazły się nad powierzchnią wody odsunęliśmy się do siebie łapiąc powietrze. On był zadowolony, a ja? Przygnębiona. Będę musiała mu powiedzieć, że nie ma co liczyć. Ale jak?
- Możemy już wrócić?- Zapytałam go cicho i odważyłam się podnieść wzrok na jego twarz. Skinął głową i pomógł mi wyjść z basenu. Podał mi jakiś ręcznik (nie wiem skąd on go wytrzasnął), a ja zaczęłam się wycierać po czym ubrałam na siebie swoje rzeczy.
- Harriet co dalej? Co z nami?- Chwycił mnie za rękę, a ja spojrzałam na nasze splecione dłonie. Dlaczego teraz wszystko wydawało mi się inne? Nie mogłoby być takie same?
- Nie wiem Harry. Na prawdę nie wiem.- Wyminęłam go ze smutnym uśmiechem i skierowałam się do wyjścia.
**
Gdy tylko wróciliśmy do domu Harry poszedł na górę, a Louis pognał za nim. Wiem, że Styles mówi mu teraz wszystko. A ja? Ja nie miałam komu o tym powiedzieć. No dobra Danielle i Eleanor na pewno by mi pomogły ale nie znam je jeszcze na tyle by im zaufać. Chłopaki odpadają bo wszystko Harry'emu wygadają. Jack? Nie wiem czy to dobry pomysł. Przecież on mnie ''kocha'' więc na pewno będzie mówił tak aby Harry był najgorszy. To twój przyjaciel na pewno by tak nie zrobił.
- Serio?- Zapytałam na głos czym zwróciłam uwagę zgromadzonych w salonie. Nawet mała Lux spojrzała na mnie z uśmieszkiem na twarzy.- Ej no sorry ale ten goły królik powinien zrobić sobie chociaż spódniczkę z trawy czy coś.- Wskazałam ręką na telewizor gdzie skakał sobie brązowy królik który gadał sam do siebie, nie tolerował marchwi, jadł jagody i mieszkał z dziwną wiewiórką. Oto bajki dla dzieci dwudziestego pierwszego wieku.
- Co oni tam tak długo siedzą?- Zayn spojrzał na mnie wymownie. Wzruszyłam ramionami i znów zaczęłam oglądać królika transwestytę.
- A skąd ja to mogę wiedzieć? Idź i się zapytaj.- Mruknęłam pod nosem czując na sobie jego wzrok.
- O co poszło?- Niall uśmiechnął się do mnie pocieszająco ale w jego głosie było słychać tylko ciekawość. No ale uznanie dla niego, że miał odwagę się zapytać, a nie tak jak reszta tylko na mnie spoglądali.
- O nic. I w tym problem.-Oparłam ręce na kolanach i wzięłam ze stolika jedną z zabawek która tam leżała.
- Jakoś nie łapię. Jeżeli się nie pokłóciliście to dlaczego on siedzi u góry, a ty tutaj i gadasz sama do siebie?
- Oj Liam, kocham cię ale ty jednak też jesteś głupi.- Danielle skrytykowała swojego chłopaka, a ja się uśmiechnęłam pod nosem.
- Harriet nie było już tak jak wcześniej, prawda?- Spojrzałam na Eleanor i znów spuściłam głowę czując jak łzy napływają mi do oczu. Z wszystkich sił starałam się nie rozpłakać jednak nie udało mi się. Gdy dziewczyny zauważyły, że płaczę usiadły po moich bokach i przytuliły.
- Ja tak bardzo chciałam znów to poczuć ale.... Nie umiałam. Wszystko było takie inne. Obce. Tak jakby to nie był mój Harry.- Wyszeptałam i pociągnęłam nosem.
- Musisz mu powiedzieć. Mimo wszystko on zasługuję na prawdę.- Spojrzałam na nie i pokiwałam głową ze zrozumieniem.
Kroki na schodach wywołały u mnie strach. Bałam się, że on mnie zobaczy w takim stanie.
- Nie wiem jaki masz w tym cel ale przestań.- Louis stanął przede mną zdenerwowany i wymierzył we mnie palec. Otarłam policzki z łez i wstałam. Pamiętam gdy mówił do mnie takim tonem. Wtedy w szpitalu.
- Ja mam przestać? To nie ja chciałam jego śmierci tylko on mojej. I nie masz pojęcia o niczym. Nie wiem co ci powiedział ale nie wiesz jak ja się z tym czuję. On może być zraniony a ja? Ja też mam uczucia. Też potrafię pokochać, znienawidzić. Jasne święta nie jestem. Przeze mnie zginął jego przyjaciel ale ja nie chciałam nikogo zniszczyć. Tak bawiłam się innymi ale nie chciałam aby się zabili. I może wreszcie przestaniesz na mnie warczeć za każdym razem gdy Harry ci się wyżali.- Oddychałam głęboko. Wzrok Louis'a szukał na mojej twarzy, w moich oczach strachu którego nie było. Już nie.
Ominęłam go i powoli weszłam na górę kierując się na koniec korytarza. Teraz albo nigdy. Chyba czas powiedzieć wszystko i nie bawić się w nic. fhfhfhfhf
Nacisnęłam klamkę która ustąpiła z lekkim skrzypnięciem. Weszłam nie pewnie do pokoju zastając Harry'ego stojącego przy oknie i wpatrującego się w coś czego nie widziałam.
- Nie potrafię Harry.- Wyszeptałam, a on odwrócił się w moją stronę ze smutkiem wymalowanym na twarzy.- Nie potrafię znów ci zaufać. Nawet nie wiem czy wcześniej ufałam ci tak na prawdę. - Spuściłam wzrok, a gdy zobaczyłam jego nogi które zbliżały się do mnie poczułam niepewność. Czy aby na pewno tego chcę? Czy aby na pewno dobrze robię?
- Rozumiem. I wiem co chcesz przez to powiedzieć. Tylko proszę cię Harriet zostań. Nie wyprowadzaj się.- Dotknął mojej dłoni, a ja zamknęłam oczy i westchnęłam. Za dużo jak na jeden dzień.
- Myślisz, że to dobry pomysł? Nie chcę tego utrudniać, a właśnie to zrobię zostając.- Szepnęłam i otworzyłam oczy. To co zobaczyłam.... On płakał. Przeze mnie.
- Zostań Harriet. Proszę, zostań.- Oparł swoje czoło o moje i zamknął oczy.
- Zostanę.- Momentalnie otworzył oczy. Dotknęłam jego policzka i pocałowałam. Ostatni raz. Ostatni raz czułam jego malinowe usta przy swoich.- Przepraszam. Za wszystko.- Powiedziałam do niego i otarłam policzki.
- Ty nie masz za co przepraszać ale ja tak Harriet.- Uśmiechnęłam się do niego lekko przez smutek malujący się na mojej twarzy i wyszłam zamykając za sobą drzwi. Weszłam do łazienki i wybuchłam płaczem. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam się uspokoić. Właśnie zakończyłam coś co było dla mnie najważniejsze. Właśnie. Było.
- Harriet? Wszystko dobrze?- Nawet nie słyszałam jak ktoś otworzył drzwi. No tak nie zakluczyłam ich. Zamrugałam kilka razy i ujrzałam przed sobą zatroskanego Niall'a.
- Nic nie jest dobrze i już nie będzie.- Chłopak od razu mocno mnie przytulił i zaczął mówić, że wszystko sobie wyjaśnimy i jeszcze będziemy się śmiać z dzisiejszego dnia.
- Jesteście sobie przeznaczeni, więc prędzej czy później będziecie razem.- Spojrzałam na jego uśmiechniętą twarz. Dlaczego on zawsze ma uśmiech na twarzy? Dlaczego mimo problemów które na pewno ma uśmiecha się i wszystkich pociesza?
- Niall dzisiaj przede mną nie stał Harry którego poznałam, który jest ojcem mojego dziecka. Dzisiaj stał przede mną obcy człowiek do którego nic nie czułam.- Wyszeptałam, i znów poczułam jak słone kropelki zalewają mi twarz.
- Ciii kochanie. Zobaczysz, że będzie dobrze.- Pocałował mnie w czubek głowy i jeszcze bardziej przytulił.

Narrator.

A co gdyby jedna osoba zobaczyła coś czego nie powinna?

Czy wyciągnie z tego wnioski pasujące do jego wyobraźni? 

Dlaczego niektórzy mają wspaniałe i beztroskie życie, a inni co dziennie muszą się zmagać z trudnościami na ich drodze?

Cóż tego chyba nikt nie wie, i raczej się nie dowie.

----------------------------------------------------

No hej :D

Jak tam u was? U mnie katastrofa....

Mam nowe przezwisko w klasie. Wiecie jakie? Pech. Kiepskie ale pasujące do mnie. Opowiem wam coś:

A więc moja wspaniała rączka już się prawie zagoiła (chwała ci Boże) i nawet  uczulenie mi prawie zeszło. No niby fajnie. Ale w piątek na w-f biegaliśmy tyłem i pan kazał się obrócić. No dobra obróciła się. Z jakim skutkiem? Z wizytą u pielęgniarki, potem w szpitalu na prześwietleniu, z diagnozą zwichnięcia stawu skokowego i zwolnieniem z w-f do końca miesiąca. No i może jeszcze gips mnie czeka także cieszmy się! (sarkazmek)

No ale mam nadzieję, że chociaż ten krótki rozdział przypadnie wam do gustu tak jak mi podłoga na sali gimnastycznej. :D

15

---------------------------------------------------------------

- Nie! Zostaw mnie! Zostaw!- Krzyczałam, i płakałam, a on nie przestawał. Naparł na mnie jeszcze bardziej swoim ciałem i z satysfakcją w oczach przyjrzał się mojej zapłakanej twarzy. 
- Ze mną się nie zadziera.- Wysyczał mi prosto w twarz i jeszcze bardziej chwycił moje nadgarstki po czym zaczął łapczywie całować moją szyję i policzki. Powinnam krzyczeć. Błagać. Cokolwiek. Nie mogłam. Dlaczego? Nie miałam siły. Za bardzo się bałam. Po prostu stałam i przestałam się wyrywać co mu się nie spodobało więc kopnął mnie w brzuch przez co skuliłam się i położyłam na ziemi. Zimne liście drażniły moją podrażnioną nagą skórę na plechach. Znów łzy zalewały mi policzki, a krzyk uwiązł w gardle. 

Harry.

Obudził mnie krzyk. Krzyk dziewczyny. Nie, nie brzmiało to jakby krzyczała mała, przerażona dziewczynka. Szybko dotarło do mnie to, że Harriet która leży obok mnie kręci się i krzyczy. Spojrzałem na nią przerażony i zobaczyłem łzy na jej bladych policzkach. Oczy miała zamknięte co oznaczało, że śni. Chwyciłem ją za ramiona i lekko potrząsnąłem.

- Harriet. Harriet kochanie. Obudź się. Proszę.- Potrząsnąłem nią mocniej, a on przerażona usiadła na łóżku z szeroko otwartymi oczyma. Patrzyła przed siebie i szybko oddychała. Była wystraszona, nie przerażona. Do pokoju wpadli wystraszeni chłopcy. Louis stał z lampą i rozglądał się po pokoju. Pewnie bym się roześmiał ale nie teraz. Nie teraz gdy moja Harriet płacze. Właśnie. Spojrzałem na nią i mocno do siebie przytuliłem. Oplotła mnie swoimi chudymi rączkami i mocno przytuliła. Chłopcy wyglądali na całkiem zdezorientowanych. 

- Idźcie.- Powiedziałem do niech bezgłośnie, a oni opuścili pokój z wyraźną ulgą. Czułem jak łzy Harriet moczą moją koszulkę. Zacząłem lekko nią kołysać aby się uspokoiła. 

- Kochanie powiesz mi co ci się śniło?- Nadal trzymałem ją blisko siebie i głaskałem po plechach. Czułem, że już trochę się uspokoiła. Pociągnęła nosem i odsunęła się ode mnie. Usiadła przede mną i przetarła twarz dłonią. Wyglądała tak bezbronnie. 

- Już nie ważne. Przepraszam, że cię obudziłam.- Wpatrywała się w swoje dłonie które zaciskały się na brązowej pościeli. Widziałem, że kłamała.

- Harriet skarbie powiedz. Będzie ci lepiej.- Dotknąłem jej policzek, a ona zamknęła oczy z wyraźną ulgą. Westchnęła i podniosła głowę po czym spojrzała w moje oczy nie pewna co ma zrobić. Uśmiechnąłem się do niej lekko.

- Śniło mi się.... Jak on.... No jak ten facet, on wtedy....- Zrozumiałem co miała na myśli więc szybko ją do siebie przytuliłem chcąc pokazać jej, że jest bezpieczna.- Wszystko czułam, to było takie wyraźne. Znów się bałam Harry.- Zamknąłem oczy i zacisnąłem szczęki ze złości. 

- Już dobrze słońce. To tylko sen. Już wszystko dobrze.- Pocałowałem ją w czoło i uśmiechnąłem się do niej. Odwzajemniła uśmiech i zaczesała włosy do tyłu. Uwielbiałem gdy to robiła. 

- Pójdę się ubrać. Pewnie wyglądam jak jakaś czarownica albo przypadek beznadziejności.- Wstała z łóżka i podeszła do nierozpakowanej walizki. Sam ją wreszcie rozpakuję.

- Ja tam uwielbiam cię nawet w takim stanie.- Parsknęła śmiechem, a mi ulżyło. Wracała ta stara Harriet która się niczego nie boi.

- Nie pomagasz. Powinieneś mówić, że wyglądam pięknie i w ogóle. Nie długo będę wyglądać jak ciężarówka a ty będziesz musiał mówić mi, że jestem szczupła. Lepiej już zacznij.- Podszedłem do niej i złożyłem czuły pocałunek na jej malinowych ustach.

- Będziesz piękną kobietą w ciąży. Jeżeli możesz być w ogóle jeszcze piękniejsza.- Na jej twarzy pojawił się słodki uśmieszek który komponował z jej niebieskimi dużymi oczyma wpatrzonymi we mnie.

- Dobrze ci idzie.- Złożyła na moim policzku pocałunek i zniknęła za drzwiami łazienki. Gdy tylko zamknęły się za nią drzwi odetchnąłem z ulgą. Nie chciałem jej tego pokazywać ale byłem wystraszony. Cholernie. Wyszedłem z pokoju kierując się na dół. Od razu poszedłem do kuchni w której zastałem chłopaków. Zostawili mnie z Lou samych. Z wszystkimi miałem świetny kontakt ale wiedzieli, że najpierw muszę pogadać z Tommo, a potem z nimi.
Usiadłem przy blacie, a Lou usiadł na przeciwko mnie i o nic nie pytał. Zawsze czekał aż sam zacznę coś mówić. Potem ewentualnie zadawał pytania.
- Harriet gdy miała piętnaście lat została zgwałcona. Śniło jej się to. Dlatego tak krzyczała.- Uprościłem mu to tak aby zrozumiał. Louis był moim przyjacielem ale nie oszukujmy się. Urodą nadrabiał brak mózgu. Spojrzałem na zdziwioną twarz mojego przyjaciela.
- O kurwa.- Tylko tyle powiedział.

Harriet.

Stałam przed lustrem i starałam się uspokoić. Łzy cisnące się do oczu chciały ujrzeć światło dzienne, a emocję które kryły się we mnie chciały się ujawnić. Nie. Nie mogłam się rozkleić. Widziałam, że Harry jest zdenerwowany i martwi się o mnie, a jak wyjdę z podpuchniętymi oczyma to na pewno będzie jeszcze gorzej. Wyprostowałam się i poczułam jak mokre włosy przyklejają mi się do pleców. To pozwoliło wrócić mi całkowicie do rzeczywistości.

Zabrałam się za suszenie włosów, po czym ubrałam się. Ktoś zadzwonił do drzwi, a we mnie zrodziła się myśl, że to Jack. Nie idiotko. On jest w szkole. Pokręciłam głową i nałożyłam trochę podkładu na twarz. Podkreśliłam oczy i rozczesałam jeszcze raz swoje włosy. Przejrzałam się ostatni raz w lustrze i wyszłam z łazienki od razu kierując się na dół. Byłam strasznie ciekawa kto to przyszedł. Ale gdy stanęłam w wejściu do salonu i ujrzałam naszych gości zaczęłam się bać. Czas poznać teściową. Mój wewnętrzny głosik nie pomagał, a wręcz przeciwnie. Jeszcze bardziej mnie stresował. Ale chwila. Z tego co ja wiem to Harry ma jedną siostrę, a nie dwie. A przecież no tu widzę jego mamę którą widywałam w szpitalu i dwie młode dziewczyny. Coś czuję, że będzie ciekawie.
- O mamo. Pamiętasz Harriet, prawda? - Harry objął mnie ramieniem i poprowadził do swojej mamy.- Kochanie poznaj moją mamę. Mamo to jest oficjalnie moja dziewczyna.- Mówił to z taką dumną, że aż uśmiech sam mi się na twarz wkradł. Uścisnęłam rękę jego mamy która nie była chyba zadowolona ze słów swojego syna.
- Oczywiście, że pamiętam. To dla niej poleciałeś do Los Angeles, tak?- Niby starała się być miły, ale można było wyczuć, że najchętniej to by się mnie pozbyła.
- Cześć jestem Gemma.- Dziewczyna o brązowych włosach wyciągnęła ku mnie rękę z miłym uśmiechem na twarzy. Uścisnęłam ją z lekkim niepokojem.
- Hej. Harriet.- Uśmiechnęłam się do niej nie śmiało. Chyba nie chciałam dowiedzieć się kim jest trzecia dziewczyna. Za bardzo się bałam odpowiedzi.
*
Spojrzałam na Louis'a która wyglądał jakby chciało mu się śmiać ale wiedział, że nie wypada więc wpychał sobie do buzi makaron. Niall wydawał się jakiś dziwnie zdenerwowany. Liam przyglądał się mi i Harry'emu z dziwnym zainteresowaniem. Zayn to już w ogóle sam nie wiedział co ma zrobić. Śmiać się, płakać. Dowiedziałam się, że trzecia dziewczyna która tutaj przyjechała to Emma. Była DZIEWCZYNA MOJEGO CHŁOPAKA. Myślałam, że zaraz wykituję jak się dowiedziałam. Ale powaga. Trzeba mieć choć trochę opanowania. Ale to jeszcze nic. Harry stwierdził, że trzeba powiedzieć im DZISIAJ o tym, że jestem w ciąży. Zgodziłam się bo przecież trzeba w końcu im o tym powiedzieć, a po za tym moja mama wie, a jego nie. Harry uścisnął mocniej moją dłoń jakby chciał sprawdzić czy jestem jeszcze z nim czy nie. Spojrzałam na niego, a jego mina wyrażała wszystko. Pokiwałam głową na znak zgody.
- Emm  musimy wam coś powiedzieć.- Wszyscy na nas spojrzeli. Patrzyłam się albo na Gemmę którą swoją drogą polubiłam albo na stół.- Wiem, że to może być dla was szok ale.... Cóż bywa. Bo chodzi o to, że....- Chłopak się zaciął i spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem. Westchnęłam i podniosłam wzrok ze stołu.
- Harry chciał powiedzieć, że.... Cholera jakie to trudne.- Przetarłam ręką czoło.- Jestem w ciąży.- Liczyłam na jakieś gratulację albo chociaż krzyki wściekłości, a tu nic. Tylko Niall który trzymał w ręce widelec upuścił go na talerz. Spojrzałam lekko zdenerwowana na Harry'ego który też nie wyglądał najlepiej.
- Wreszcie! Będę ciocią!- Gemma wstała uśmiechnięta i pociągnęła Harry'ego za rękę. Chłopak wstał oszołomiony i po chwili stał i ściskał się ze swoją siostrą piszcząc jak głupi. Uśmiechnęłam się pod nosem. Gdy tylko dziewczyna puściła swojego brata przykleiła się do mnie. Fajnie było poczuć, że ktoś się cieszy. Oczywiście zaraz po Gemmie chłopaki zaczęli nas przytulać i gratulować. Nawet mama Harry'ego mnie przytuliłam i tak jakby zaczęła się do mnie uśmiechać.
- Też będziesz kazał usunąć jej ciążę?- Emma wstała i skrzyżowała ręce na piersi. Stojący obok mnie Harry naprężył mięśnie i puścił moją rękę.- Ach! Nie powiedziałeś jej prawda? Mogę się założyć, że tylko Louis o tym wie. Ale wiesz dziwi mnie fakt, że jesteś z dziewczyną którą chciałeś zniszczyć i upokorzyć.- Na jej twarzy widniał wredny uśmieszek. Harry spojrzał na mnie ale nic nie powiedział. (♥♥♥)
- Harry możesz mi to wytłumaczyć?- Mój głos był jakby nie obecny, a w oczach wzbierały się łzy. Patrzyłam prosto przed siebie.
- Harriet...- Zamilkł najwyraźniej nie wiedząc co ma powiedzieć. Spojrzałam na Lou który wyglądał jakby na prawdę wiedział o czym mówi Emma.
- Ona mówi prawdę.?- Spojrzałam na niego, a w jego oczach wzbierały się łzy.- Odpowiedz!- Krzyknęłam, a po policzku spłynęła mi łza, a za nią kolejne. Oprócz naszych oddechów i tykania zegara nie było nic słychać. Nie doczekałam się odpowiedzi z jego strony więc ciszę potraktowałam jako potwierdzenie.
- To to nic. On chciał doprowadzić do tego abyś nie wytrzymała psychicznie. Chciał abyś się zabiła. Taki o to jest Harry Styles.- Emma wskazała ręką na Harry'ego, a ja? Ja po prostu stałam i ryczałam.
- Zamknij się!- Jego wrzask rozniósł się z podwójną siłą przez ciszę panującą w domu. Osunęłam się od niego kawałek.- Harriet proszę cię.... Chodź na górę. Porozmawiamy na spokojnie.- Wyciągnął w moją stronę rękę, a ja tylko na nią spojrzałam. Zamknęłam oczy po czym otworzyłam je i ujrzałam jego zielone tęczówki wpatrujące się we mnie.
- Nie. Jeżeli masz mi coś do powiedzenia to mów. Teraz przy nich.- Raczej powinniśmy załatwiać takie sprawy bez świadków ale szczerze? Bałam się iść z nim na górę. Był zdenerwowany i nie wiem do czego zdolny. Przecież teraz okazało się, że ja go wcale nie znam.
- Myślisz, że to jest dobry pomysł? Serio?- Zrobił krok w moją stronę, a ja zrobiłam krok do tyłu. Na jego twarzy pojawił się grymas bólu. Zraniłam go tym.
- Tak. Myślę, że to dobry pomysł. Albo wiesz co? Właściwie to ja już wszystko wiem. Josh przyjdzie po moje rzeczy.- Odwróciłam się ale nie było mi dane odejść. Trzymał mnie za rękę. Wyszarpnęłam się i odwróciłam w jego stronę.
- A więc to koniec? Po tym wszystkim? Chcesz sobie tak po prostu odejść?- Mówił cicho ale słychać było, że jest co raz bardziej zdenerwowany i za chwilę będzie krzyczał.
- Tak Harry. Mam taki zamiar. A wiesz czemu? Nie chodzi o to, że ona była z tobą w ciąży. To jest przeszłość. Nie liczy się. Chodzi o to, że wczoraj myślałam, że powiedziałeś mi wszystko. Dlatego nie chciałam mieć przed tobą tajemnic. Dlatego ci wszystko powiedziałam. A ty? Zataiłeś przede mną najważniejsze fakty ze swojego życia. I właśnie to zraniło mnie najbardziej. A no i nie zapominajmy, że chciałeś mojej śmierci.- Zacisnęłam mocno oczy aby łzy nie wypłynęły ale to nic nie dało.
- A więc teraz to tylko moja wina?! To ty całowałaś się z innym facetem, a nie ja!
- Wiem o tym!- Krzyknęłam zdenerwowana i zaczesałam do tyłu włosy.- I wiesz co ci powiem? Chciałam tego. Chciałam aby mnie wtedy pocałował. Ale tylko przez chwilę bo potem pomyślałam o tobie. Pomyślałam sobie, że nie zasługujesz na cierpienie.- Po jego bladym policzku słynęła łza, a mi wcale nie było przykro.Teraz chciałam aby cierpiał.
- Harriet daj sobie to wytłumaczyć. Proszę.- Jego ton głosu zmienił się diametralnie. Ze wściekłego na smutny i przygnębiony.
- Wydaję mi się, że nie ma co tutaj tłumaczyć.- Byłam pewna ale czułam, jakieś cholerne obawy. Można być pewnym i czuć obawy? Sama już nie wiem. Zamiast skierować się w stronę wyjścia ja poszłam na górę i nie zamykając za sobą drzwi usiadłam na naszym łóżku. Modliłam się aby tutaj przyszedł. Usłyszałam kroki które zbliżały się do mnie. Jeszcze chwila... Jest. Stanął w drzwiach nie pewny co ma dalej zrobić. Gdy tylko zamknął za sobą drzwi wstałam aby być choć trochę z nim równa. Co ja tutaj robię? Powinna wyjść!  Jego kroki i moje. Niepewność. Żal. Smutek. Tęsknota. Gorycz. Właśnie to było między nami. Miłość? Może. Pożądanie? Zapewne tak. Zamiast wyminąć go i wyjść wpiłam się w jego usta napawając się chwilą. Harry odpowiedział mi natychmiast. Przyparłam go do drzwi i jeszcze zachłanniej wpiłam się w jego usta. Harry odwrócił mnie tak by to on miał kontrolę nad moimi poczynaniami. Czułam jak jego serce szybko biję pompując szybciej krew. Obaj chcieliśmy tego samego. Chcieliśmy znów być jednością.
Zaczęłam odpinać guziki jego koszuli, a on przerywając pocałunek ściągnął ze mnie sweter rzucając go gdzieś za siebie. Zdenerwowana guzikami od koszuli chwyciłam ją za boki i szarpnęłam mocno. W pokoju dało się usłyszeć stukot uderzających o panele guzików i nasze przyspieszone i płytkie oddechy. Nie panowałam nad sobą. Nie panowałam nad swoimi myślami, nad swoim ciałem. W głowie miałam tylko jedno i chyba każdy wie o co chodzi.... Tak miałam ochotę na żelki, ale to potem.
Harry uniósł mnie do góry tak jakbym nic nie ważyła, a ja oplotłam jego biodra nogami aby jemu było lepiej, a żebym ja nie pizgła na ziemię gdy mnie puści. Usłyszałam, że zrzuca coś z biurka na którym po chwili siedziałam. Denerwowało mnie to jak się guzdrze. Zaczęłam rozpinać mu spodnie, a on chyba załapał o co chodzi bo zabrał się za moje. Uniósł mnie i jednym ruchem pozbył się moich pięknych spodenek. Widać, że ma wprawę. Cóż ja nie byłam gorsza. On też pozbył się spodni. Zaczął schodzić co raz niżej ze swoimi pocałunkami drażniąc moją skórę. Dotarł do mojego czułego punktu, a mianowicie do szyi. Zaczął składać na niej delikatne pocałunki. Odchyliłam głowę do tyłu całkowicie mu się oddając. Jęknęłam cicho i przymknęłam powieki.
- Nienawidzę cię.- Szepnęłam między chwilami rozkoszy jakie mi dostarczał drażniąc skórę na mojej szyi. Harry przerwał i spojrzał w moje oczy.
- Ja ciebie też kocham Harriet.- Złączył nasze usta w pocałunku. Objęłam jego szyję rękami i pozwoliłam mu robić co chce. I tak jestem już na przegranej pozycji. Odpiął mi stanik zostawiając mnie prawie nagą. Nawet nie wiem w którym momencie pozbył się dolnej części mojej bielizny. Dopiero gdy poczułam jak po woli zaczyna we mnie wchodzić odzyskałam jako takie racjonalne myślenie. Jęknęłam, a Harry pocałował mnie lekko w usta.
- Będę delikatny.- Szepnął mi na ucho i wycofał się do tyłu. Po chwili po woli zaczął napierać na mnie swoim ciałem. Jego wolne ruchy działały na mnie uspokajająco ale i pobudzająco. Chciałam więcej. Chciałam jego. To chyba nic złego prawda?

- Harry....- Wysapałam gdy jego ruchy stały się trochę szybsze. Podniósł mnie do góry i położył delikatnie na łóżku. Zamknęłam oczy i poddałam się chwili rozkoszy. Przy nim czułam się taka bezpieczna. Przybliżył swoją twarz do mojej ale nie pocałował mnie. Jego ruchy stawały się co raz szybsze i odważniejsze. nie mogłam powstrzymać jęków które było słychać w całym pokoju.
- Wszystko w porządku?- Zapytał mnie gdy lekko się krzywiłam.
- Jak w najlepszym.- Zapewniłam go i zaczęłam całować jego malinowe usta. Inaczej niż wtedy. Teraz byłam odważniejsza. Zaczęłam toczyć wojnę z jego językiem.
Harry poruszał się w przód i w tył co raz szybciej co jego jak i mnie przyprawiało w co raz większą ekstazę. Teraz on również był inny. Na początku był delikatny, a teraz był stanowczy. Im szybciej się we mnie poruszał tym ja głośniej jęczałam. Wreszcie gdy chyba umiarkował swoje ruchy chwyciłam go za plecy dając tym znak, że chcę więcej. Jego ruchy stały się szybsze, a ja wbiłam paznokcie w jego plecy i wygięłam się w lekki łuk. Jeżeli każda nasza poważniejsza kłótnia ma się tak kończyć to ja będę się z nim co dziennie kłócić.

Narrator.

Patologia. Tak można określić to co dzieję się między dwójką ludzi którzy boją się przyznać do swoich kłamstw i swoich prawdziwych głęboko skrywanych uczuć. 

-------------------------------------------------------

Jest! Wreszcie! Mam nadzieję, że was nie zawiodę bo generalnie siebie zawiodłam. 

To wszystko.... nie wyszło tak jak chciałam. Ale wiecie co? Przeczytałam to dwa razy i wprowadziłam tyle poprawek, że więcej się nie da. Mam nadzieję, że wybaczycie mi tą wpadkę.  

P.S. Mam nadzieję, że aż tak bardzo nie zrypałam końcówki jak mi się wydaję.
P.S.2. Sorry za ewentualne błędy. :D

...

No hejo! 

Cóż pierwszy raz tak do was piszę ale cóż jestem zmuszona. Chodzi o rozdziały. Dzisiaj powinien pojawić się następny ale nie będzie go...

To nic poważnego, serio. Tylko wiecie wszystko mi się wali, problemy z chłopakiem, rodzicami, bratem. I jeszcze na dodatek wykryto u mnie uczulenie na kredę, palce mnie bolą jakieś chrostki mi od tej kredy powychodziły. No i jeszcze sobie rękę rozwaliłam więc ciężko mi pisać bo mnie boli i trochę mi się wtedy krwi upuszcza. Także wszystko powoli i wg. No i jeszcze konkurs z historii, kartkówki i projekty. Masakra.Ale się rozpisałam. Także rozdział może się jutro pojawi albo w czwartek. Zobaczy się. Mam nadzieję, że mnie nie znienawidzicie. 

Pozdrawiam :**

14

----------------------------------------------------------
(O.O)

Wolność. To właśnie czułam. Czułam się wolna i niezależna, czułam, że mogę zrobić wszystko, że nic nie stanie mi na przeszkodzie. Mieliście kiedyś tak? Ja dopiero pierwszy raz odczuwam takie coś, ale mam nadzieję że będę miała okazję jeszcze tak się poczuć bo to jest niesamowite.
Czułam obok siebie ciepło bijące z innego ciała. Wiedziałam kto to jest. Odwróciłam się w jego stronę i otwarłam oczy. Ku mojemu zdziwieniu wpatrywał się we mnie ze spokojem i miłością wypisaną na twarzy. nie musieliśmy nic mówić, nie musieliśmy wykonywać żadnych ruchów aby wiedzieć czego chcemy, co czujemy. Wystarczyło jedno spojrzenie, jeden nieśmiały uśmiech w swoją stronę. Tylko tyle. A może aż tyle?
- Kocham cię.- Jego ledwie słyszalny szept wywołał na mojej twarzy lekki uśmiech który nie zawsze mi towarzyszył. Mówił cicho jakby zdradzał mi największy sekret świata, jakby bał się że ktoś może to usłyszeć i powiedzieć, że kłamie. Oderwałam wzrok od jego hipnotyzujących zielonych oczu i spojrzałam na jego malinowe usta które całowały mnie tyle razy. Harry jednym sprawnym ruchem położył mnie na sobie i odgarnął mi włosy za ucho które zaczęły spadać na jego twarz. Dotknęłam jego policzek i uśmiechnęłam nieśmiało. Przy nim czułam się inna. Lepsza, dobra, ale przede wszystkim nieśmiała. To właśnie ten kretyn onieśmielał mnie swoją postawą i osobą. Chciałam go pocałować gdy ten przewrócił się tak, że tym razem to ja byłam na dole. To on musiał mieć władzę. Alfa jebany. pocałował mój policzek, a potem zaczął kierować się w stronę ust. Gdy myślałam, że poczuję jego usta na swoich on zmienił kierunek i zaczął całować moją szyję i obojczyk. Poczułam się wyjątkowa i kochana.
- Ja się schowam, a tu musisz mnie znaleźć. Dopiero wtedy będziesz mogła mnie pocałować.- Pokiwałam głową, że się zgadzam i zamknęłam oczy. Mogłabym szukać go nawet do końca życia byleby chociaż na chwilę poczuć jego bliskość. Poczułam jak Harry schodzi ze mnie i tak jakby zabrał ze sobą jakąś cząstkę mnie bo poczułam smutek i przerażenie, że już nigdy go ze mną nie będzie. Otworzyłam po woli oczy i usiadłam na łóżku. Uśmiechnęłam się szeroko widząc siedzącego przede mną Harry'ego z cwanym uśmieszkiem na twarzy.
- Znalazłaś mnie więc możesz odebrać swoją nagrodę.- Pokręciłam głową z niedowierzaniem ale mimo wszystko objęłam jego szyję rekami i złączyłam nasze usta w jedność. Ręce Harry'ego zatrzymały się na mojej talii przyciągając mnie do siebie jeszcze bardziej o ile to możliwe. Wczepiłam swoje długie palce w jego rozczochrane loki. Jego język walczył z moim i nie chciał się poddać.
Jego ciało naparło na mnie przez co znów leżeliśmy na łóżku w takiej samej pozycji jak przed chwilą. Jedną rękę wsunął pod moją koszulkę czym wywołał u mnie przyjemne dreszcze. Zaczął gładzić mój brzuch, delikatnie, ostrożnie z troską jakby bał się, że może zrobić mi krzywdę. Odsunęłam się od niego aby zaczerpnąć powietrza. Jego oczy błyszczały, a na twarzy widniał uśmiech.
- Kocham cię.- Powtórzyłam jego słowa którymi mnie przywitał. Mimo iż na dworze na pewno był już dzień i było jasno my byliśmy skąpani w słabych promieniach słońca które przedostało się przez rolety.
- Chyba kiedyś mi to już powiedziałaś.- Pogładził delikatnie mój policzek i złożył pocałunek na moim czole.
- Może kilka razy mi się wymsknęło. Ale wiesz co? Chyba nie wiedziałam co mówię, a teraz złaź ze mnie.- Zrzuciłam go  z siebie i uśmiechnęłam po nosem. Biedaczek jęknął i usiadł po czym zaczął rozmasowywać sobie ramię.
- Ty to potrafisz zepsuć nastój.- Pokazałam mu język i sprawnie zeskoczyłam z łóżka. Musiałam iść zobaczyć co z Katie. Słyszałam w nocy, że nie spała, ale rozmawiać też nie chciała. Żeby tylko się dziewczyna nie załamała. Wczoraj zapytałam się jej ile ma lat. I wiecie co się okazało? Ona ma piętnaście lat. Tyle samo co ja miałam.
W pokoju który miała zająć jej nie było. Na łóżku leżały moje rzeczy równo złożone. Cóż przeraziłam się lekko nie powiem. Z lekkim zdenerwowaniem i duszą na ramieniu zeszłam na dół. W salonie zastałam Lou z Eleanor i Zayn'a.
- Hej. Gdzie Katie?- Mogę sobie tylko wyobrazić jak wyglądała moja twarz. Serce waliło mi z przerażenia. Może oni myślą, że ona jest na górze i śpi?
- Wiesz co? Zastanawia mnie jak możecie spać z Harrym tyle czasu? Gdybyś nie zauważyła to jest już dwunasta. Po Katie przyszedł jej brat jakąś godzinę temu.- Zayn siedział na kanapie z rękami na brzuchu i wpatrywał się w telewizor ale poszczycił mnie jednym przelotnym spojrzeniem.
- A skąd pewność, że spali? Nigdy nie wiadomo co oni robili sami, zamknięci w pokoju z zasłoniętymi oknami.- Louis wzruszył ramionami z wrednym uśmieszkiem. Jego dziewczyna trzepnęła go w ramie żeby się trochę uspokoił. Poczułam na usta pocałunki Harry'ego, jego ciepłe dłonie błądzące po moim ciele. Czułam jak rumieniec wspina mi się po szyi aby w końcu dostać się na policzki.
- Ha! Wiedziałem.- Louis wymierzył we mnie palec. Chciałam coś powiedzieć ale poczułam jak czyjeś ręce oplatają mnie w talii. Harry złożył czuły pocałunek w zagłębieniu mojej szyi, a ja znów odczułam te cholerne dreszcze.
- Co wiedziałeś? Cześć Eleanor.- Dziewczyna pokiwała do niego i zmierzyła swojego chłopaka wzrokiem najwyraźniej próbując pokazać mu, że ma się zamknąć i dać nam spokój.
- Że rozszerzaliście ród Styles'ów. Ale tak z samego rana? Kurdę.- Harry parsknął śmiechem jakby dla niego była to najzwyczajniejsza rozmowa.
- Lou! My nie....- Harry zakrył mi usta ręką. Odwróciłam się do niego i ściągnęłam jego rękę ze swoich ust.
- Niech ma ubaw.- Wyszeptał mi do ucha i pocałował mój policzek. Usłyszałam za nami cichy głos Lou. Mówił co w tym stylu: Jaki nie wyżyty. Po chwili dało się słyszeć głośny plas i jęk naszego eksperta od życia prywatnego i intymnego innych. Wykręciłam się z rąk Harry'ego i skierowałam się na górę.
- Co chcesz na śniadanie?!- Och, Styles bierze się za gotowanie. Byleby kuchni nie zjarał.
- Nie jestem głodna!- Odkrzyknęłam i zamknęłam za sobą drzwi. Dopiero teraz zorientowałam się, że reszta może jeszcze spać. Ale szczerze? Gówno mnie to. Ja już nie śpię to oni też. Proste.
Odsłoniłam okna wpuszczając do środka promienie jesiennego słońca. Spojrzałam na swoją otwartą walizkę. Chyba trzeba by było się rozpakować bo z tego wynika, że jeszcze tutaj pomieszkam. Westchnęłam i nachyliłam się aby wybrać sobie coś do ubrania. Z racji tego, że ja NIGDZIE się dziś nie wybieram wzięłam pierwsze lepsze rzeczy. Weszłam do naszej łazienki i zapaliłam sobie światło przy lustrze. Umyłam zęby, przemyłam twarz zimną wodą i ubrałam na siebie rzeczy które leżały na pralce.

 Z cierpliwością zapinałam guziczki od koszuli które wyślizgiwały mi się z palców. Gdy wreszcie zapięłam ostatni poczułam wielką ulgę. Niby taka mała rzecz, a cieszy człowieka jak cholera. Rozczesałam swoje włosy i związałam w kucyka aby mi na twarz nie spadały. Wykonałam codzienny makijaż czyli podkreśliłam oczy grubą kredką, rzęsy pomalowałam maskarą i (zaszalałam) położyłam na policzki trochę różu aby podkreślić swoje jako-takie kości policzkowe. Ogólny efekt? Nie jest źle. Wyszłam z łazienki i zabrałam z pokoju swój telefon. Włączyłam go i zeszłam na dół patrząc pod nogi. Co prawda dzisiaj sznurówki mam schowane ale nigdy nie wiadomo kiedy coś będzie leżało na schodach i znów wyrżnę artystycznego orła. Ja podziękuję. Wolę się wlec niż leżeć na dole i stękać. Kulturalnie udałam się do salonu i usiadłam jak najdalej od Harry'ego. Jestem oficjalnie na niego zła. Jeszcze dokładnie nie wiem za co ale jestem zła. A przecież na pewno coś się znajdzie, co nie? A jak nie to mam wytłumaczenie. Jestem w ciąży i mam humorki. Ha! Jestem geniusz.
- Oho. Ktoś tu się focha.- Louis zagwizdał i zaczął się śmiać. Ten chłopak doprowadza mnie na skraj załamani nerwowego, a przecież mieszkam z nimi dwa dni.
- Ty to już się lepiej zamknij kretynie.- Eleanor założyła ręce na piersi i zaczęłam ignorować swojego wyrośniętego królika który starał się dowiedzieć, o co chodzi jego ukochanej. Ona natomiast puściła do mnie oczko i uśmiechnęła chytrze pod nosem.
Mój telefon zaczął wibrować w mojej kieszeni więc zmuszona wyjęłam go i uśmiechnęłam się na widok uśmiechniętej mordy na zdjęciu. Nacisnęłam zieloną słuchawkę i przyłożyłam telefon do ucha.
- Co to się stało, że do mnie dzwonisz?- Założyłam nogę na nogę i podparłam brodę na łokciu. Każdy o czymś rozmawiał, no prawie każdy. Styles wpatrywał się we mnie uporczywie jakby starał się usłyszeć z kim i o czym rozmawiam.

Harry.

Chyba się zorientowała, że staram się dosłyszeć z kim i o czym rozmawia więc wyszła z salonu. Nie wiem o co jest zła, ale muszę ją przeprosić. Tylko głupio będzie podejść powiedzieć przepraszam jeżeli ona na pewno zapyta się za co. I co ja wtedy jej powiem? Kurdę trzeba coś lepszego wymyślić. Myśl, Harry myśl. Przecież Lou tyle razy przepraszał Eleanor. Weź coś podkradnij i tyle. No dalej myśl. Kurwa no myśl!
- Wiem!- Wykrzyknąłem i wstałem z kanapy. Wszystkie spojrzenia skierowały się na mnie. Sprawdziłem czy Harriet nie wraca i stanąłem przed moimi przyjaciółmi.
- Potrzebuję wolną chatę. Na całą noc.- Spojrzeli na mnie, a potem na siebie i znów na mnie jakby chcieli sprawdzić czy ktoś chce się śmiać czy nie.

Harriet.

Szłam spokojnie brzegiem Tamizy powoli zmierzając ku domowi. Miałam znakomity humor po spotkaniu z Jackiem. Sprawnie omijaliśmy temat naszego niefortunnego pocałunku. Cóż ja omijałam. Widziałam po jego zachowaniu, że chce o tym porozmawiać ale nie wiedział jak zacząć albo po prostu nie chciał abym poczuła się jakoś niekomfortowo czy coś. Dzisiaj udało nam się normalnie porozmawiać ale czy na przykład jutro też damy radę? A może za tydzień? Nie wiem. Na pewno kiedyś będziemy musieli porozmawiać o tym co się stało ale chciałabym aby nastąpiło to jak najpóźniej. Chcę się cieszyć z tych krótkich chwil. Chcę być szczęśliwa tak na prawdę szczęśliwa przez więcej niż jeden dzień. Czy dzisiejszy dzień jest jak na razie dla mnie szczęśliwy? Tak, chyba tak. Pobudka przy Harrym, momenty czułości, rozmowa z przyjacielem. Tak to chyba zalicza się do szczęścia. 

Stanęłam przed domem w którym mieszkam. Na dworze było już dość ciemno, a w domu nie paliło się światło więc albo każdy jest u siebie (mało prawdopodobne) albo nie ma nikogo. Jakoś druga wersja bardziej mi pasowała. Świetnie zapowiada się samotnie spędzony wieczór na kanapie z pudełkiem lodów i stertą kiczowatych filmów. Idealnie. Dobrze, że chociaż klucze wzięłam bo było by ze mną cienko. Otworzyłam sobie drzwi i trzasnęłam nimi. Echo rozniosło się po pustym domu upewniając mnie, że jestem sama. Tak już by ktoś darł mordę. Chciałam zapalić światło, a tu... Nic. Ni ma. No świetnie. Ściągnęłam swój płaszcz i powiesiłam go na wieszaku. Wyciągnęłam swój telefon aby choć trochę oświetlić sobie drogę na górę. Gdy doszłam do schodów i poświeciłam na nie, to aż z wrażenia stanęłam. Na schodach leżały płatki czerwonych róż. Dobra oklepane. Ciekawe który z debili urządził sobie małą schadzkę? Zaraz się okażę. Po woli wchodziłam na górę i chciałam zobaczyć do których drzwi prowadzą te płatki które ktoś będzie musiał posprzątać. Cóż ku mojemu zdziwieniu prowadziły one do nas. Zdradza mnie! Jej najważniejsze to być optymistką. lofffffciam

Nacisnęłam klamkę i popchnęłam drzwi. W pokoju wszędzie leżały płatki róż a w nich małe świeczki które rozjaśniały pokój tworząc pomarańczową poświatę. Wszystko pięknie ładnie ale gdzie do cholery jest Harry? Weszłam ostrożnie do pokoju mając nadzieję, że jest gdzieś za drzwiami ale nigdzie go nie było widać.
- Przepraszam, że jestem takim kretynem.- Odwróciłam się i w drzwiach ujrzałam Harry'ego który trzymał bukiet róż w ręce. Starałam się nie uśmiechać co było trudne ale dałam radę.
- Przepraszam, że nie potrafię być poważny, że nie umiem rozpoznać kiedy chcesz się śmiać, a kiedy chcesz pomilczeć. Przepraszam, że potrafię spieprzyć najprostszą rzecz na świecie.- Zrobił kilka kroków w moją stronę. W moich oczach pojawiły się łzy które spłynęły po pliczkach przy moim mrugnięciu.
- O widzisz? Właśnie o tym mówię. Chciałem dobrze, a teraz przeze mnie płaczesz.- Wyglądał na smutnego, a ja się uśmiechnęłam przez łzy i mocno go przytuliłam.
- Nie masz za co przepraszać. Kocham cię takiego jakim jesteś i nie chcę abyś wszystko wiedział. I wiesz co? Ja też potrafię spieprzyć najprostsze rzeczy.- Spojrzałam w jego radosne zielone oczy.- Dziękuję Harry. Jeszcze nikt nie zrobił dla mnie czegoś...takiego.- Na jego jak i na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Nie czekając na nic pocałowałam go i znów poczułam się jakby grawitacja przestała istnieć. Przy nim czułam się bezpieczna i lekka jak piórko.
- Cieszę się, że ci się podoba.- Odgarnęłam z jego czoła loki które były już za długie. Harry wziął moją rękę i przyłożył sobie do ust składając na moich palcach delikatny pocałunek. To był chyba najaromatyczniejszy gest z jego strony.
- Kocham cię. Bardzo, bardzo mocno.- Złożyłam na jego ustach delikatny pocałunek starając się pokazać mu tym jak bardzo go kocham.
Siedzieliśmy na przeciwko siebie i rozmawialiśmy jak nigdy wcześniej. Teraz mogliśmy mówić o wszystkim, pytać o wszystko. Od jakiejś godziny mam dziwne uczucie które popycha mnie do powiedzenia prawdy. Prawdy o mojej przeszłości. Dlaczego tak jest? Może dlatego, że on mi wszystko powiedział. Jakie miał dzieciństwo, jak rozrabiał w domu. Wszystko. A ja? Ja nic. Wiem, że chce poznać mnie tak na prawdę ale boi się zapytać.
- Harry czekaj. Wiem, że chcesz dowiedzieć się coś o mojej przyszłości ale głupio ci to powiedzieć. A więc usiądź wygodnie bo trochę tego jest.- Sama zmieniłam pozycję i przytuliłam się do poduszki.- Ogólnie to może zacznę od tego jak byłam dzieckiem. Emm, właściwie to wychowywał mnie tata. Mamy prawie nigdy nie było, a jak już nas zaszczyciła swoją obecnością to miała dużo pracy. Tata nie chciał abym cały czas siedziała w domu więc gdy miałam pięć lat zapisał mnie na lekcje tańca. Na początku tego nie lubiłam ale potem zaczęło mi się to podobać. No ale gdy miałam sześć lat wykryto u mnie astmę. Nie mogłam już tańczyć a gdy wreszcie mi przeszło to i tak zabronili mi ćwiczyć, więc taniec też odpadał. Wiesz jak się czułam? Miałam siedem lat i zabronili mi grać w klasy, skakać na skakance, biegać, ćwiczyć na w-f,a przede wszystkim tańczyć. Już wtedy zamykałam się w sobie ale poznałam Jacka i on pokazał mi, że to nie jest aż takie złe. Mama nadal dużo pracowała, a ojciec chyba doszedł do wniosku, że jeżeli mam Jacka to on też może pracować. Od tego czasu miałam niańki albo siedziałam u Jacka. Jakoś to było. Cały czas trzymaliśmy się razem. W podstawówce zaprzyjaźniliśmy się z Nickiem. Był wtedy taki zagubiony. Ja już wtedy byłam trudnym dzieckiem, nie pozwalałam nikomu obrażać Jacka albo Nicka, a gdy widziałam, że ktoś krzywdzi kogoś słabszego od siebie to od razu stawałam w jego obronie.W gimnazjum cóż zgorszyłam się. Ale nie tylko ja bo oni też. Kiedyś poszliśmy razem na imprezę. Mieliśmy wtedy po piętnaście lat. Ja poczułam się gorzej, więc chciałam wracać do domu. Oni chcieli mnie odprowadzić ale im nie pozwoliłam. Przez park miałam bliżej więc szłam przez niego. Nie byłam jakąś osobą która się czegoś boi. Z horrorów się śmiałam, nikt nie mógł mnie na straszyć. Ale tamtego wieczora... Wszystko wydawało się straszne i przerażające. Nie raz wracałam do domu po ciemku przez park i było dobrze ale wtedy.... Mogłam zawrócić ale nie. Byłam zbyt dumna. Musiałam sobie udowodnić, że nic mnie nie przestraszy. Gdy byłam już w połowie drogi zorientowałam się, że ktoś za mną idzie. Przeraziłam się więc zadzwoniłam do taty aby po mnie wyszedł. Nie zdążyłam mu powiedzieć gdzie jestem. Ten facet zakrył mi usta ręką i zaczął ciągnąć w głąb. Udało mi się krzyknąć do taty żeby mi pomógł. Potem byłam już za daleko. Przyparł mnie do jakiegoś drzewa i.... Zaczął zdzierać ze mnie bluzkę. Krzyczałam, błagałam żeby mnie zostawił. On tylko się śmiał. Rozumiesz? Śmiał się z tego jaka jestem słaba i bezbronna. Pamiętam, że mnie uderzył przez co się wywróciłam. Przez chwilę nie kontaktowałam ale gdy poczułam.... Tak bardzo bolało. Jemu mój płacz sprawiał przyjemność. Moja słabość przyprawiała go w zachwyt. Wreszcie się poddałam. Doszło do mnie to co on robił i wiedziałam, że teraz już nie dam rady walczyć, że przegrałam. Pierwszy raz w życiu przegrałam. Miałam tylko piętnaście lat. Wszystkie moje wyobrażenia o księciu z bajki, o magicznym pierwszym razie zniknęły. Gdy skończył po prostu zostawił mnie samą w ciemnym parku. Miałam nadzieję, że chociaż mnie zabiję czy coś. Chciałam wstać iść do domu ale nie mogłam. Za każdym moim choćby najmniejszym ruchem czułam jakby coś mnie rozrywało. Poddałam się. Znów. Na szczęście znalazł mnie tata. Zaniósł do domu i zawiózł na pogotowie. Tym facetem co mnie zgwałcił okazał się nasz sąsiad. Mijał tatę w parku. Policja znalazła go w jego domu. Upił się i potem wziął jakieś tabletki czy coś. Wiesz on po prostu zniknął ze świata, a ja zostałam i musiałam się męczyć. Nie odzywałam się do nikogo. Zamykałam się w pokoju, nie pozwalałam się dotykać. Wreszcie Jack i Nick weszli do mnie do pokoju przez okno. Bałam się. Bałam się własnych przyjaciół. Zaczęli do mnie mówić. Opowiadać o tym co się działo w szkole. Pomogło. Odezwałam się do nich pierwszy raz od dwóch tygodni. Znów zaczęłam chodzić do szkoły, próbowałam jakoś funkcjonować ale nie byłam już taka sama. Mniej się uśmiechałam. Uważałam na wszystko. Zaczęłam palić i pić. Po mich urodzinach przespałam się z Nickiem. Wtedy wydawało mi się, że to będzie wielka miłość. I była. Przez rok. Potem dowiedziałam się, że zaliczył skok w bok. Załamałam się jeszcze raz ale nie pokazywałam tego. Zaczęłam się bawić ludźmi. Nie obchodziło mnie, że ich ranię. Ja cierpiałam więcej niż oni. Czułam, że robię dobrze. Kiedyś poznałam Toma. Namawiałam go do narkotyków, a on głupi brał wszystko co mu dawałam. Na początku było fajnie ale potem mi się znudził. Powiedziałam mu to, a on zagroził, że się zabiję. Wyśmiałam go wtedy. Powiedziałam, że nie ma tyle odwagi. Po trzech dniach dowiedziałam się, że przedawkował. To była moja wina. Ja mu dałam prochy. Mogłam go zatrzymać. Nie zrobiłam tego. Właściwie wtedy się tym nie przejęłam. Co mnie obchodził ktoś inny. Rodzice w końcu powiadomili mnie, że się rozwodzą, a ja im tylko powiedziałam, że gówno mnie to obchodzi co oni robią. Matka wreszcie zapisała mnie do psychiatry. Chodziłam tam z przymusu, ale i tak nie słuchałam co do mnie mówią. Wtedy gdy jechałeś drogą i mnie zobaczyłeś. Wracałam z wizyty. Wiesz, że pomyślałam sobie iż będziesz moją nową zdobyczą? Ale potem gdy pojawiłeś się na przyjęciu. Z chłopakami to stwierdziłam, że szkoda mojego zachodu. No, a resztę to już znasz.- Przeniosłam wzrok na Harry'ego który siedział i wpatrywał się we mnie jakby zastanawiał się czy mogłam aż tyle przejść. Wreszcie przyciągnął mnie do siebie i mocno przytulił.
- Jesteś niesamowita. Kocham cię Harriet.

Narrator.

Podobno prawda nawet ta najgorsza jest lepsza niż kłamstwo. 

Czy aby na pewno każdy tak sądzi?

Może są osoby które wolą najbardziej wyimaginowane kłamstwo niż prawdę.

---------------------------------------------------------------------------

Po pierwsze: Przepraszam! 

Zawsze dodawała nowe rozdziały co dwa dni ale teraz.... Kurdę no nie miałam jak. Wszyscy coś ode mnie chcieli. Jak nie rodzice to przyjaciółka, albo chłopak i zawsze byłam zajęta do wieczora.

Postaram się znów dodawać co dwa dni. Będę ich olewać, a co! 

Mam nadzieję, że spodoba wam się ten rozdział. Chciałam abyście poznali przeszłość Harriet. Teraz jeszcze Harry i wielkie.....Nie powiem co!

Narka :*